Bil ki söz, kalpten doğarsa tesir eder dilden dökülen yalnızca sestir.
İnsan, aradığını çoğu zaman uzaklarda sanır, oysa aradığı, kendi içinin eşiğinde bekler.
Ne zaman ki susarsın, işte o vakit duyarsın.
Zaman akar göz açıp kapayıncaya dek değil,
gönül yoruluncaya dek.
Ve bil ki, her yük bir öğreti, her kayıp bir işarettir.
Öyleyse ne tamamen sevin, ne de bütünüyle üzül çünkü her şey geçer, kalan yalnızca izdir.