Onlar, Peygamber Efendimizi, kendisine vahiy nâzil olurken, namaz kilarken, Kur'ân okurken, yemek yerken, sohbet ederken, uyurken velhâsil hayatin her safhasinda bizzat müsâhede etmisler ve diger bütün gözlerden uzak mânevi esrârina, yakînen vâkif olmuslardir.
On iki ve seksen iki yaslari arasinda bine yakin erkek bir süredir korkmuyorlardi artik. Korkamiyorlardı. Korku bitmis, yerini, adini bilmedikleri bir baska duygu almisti. Bu duygunun, ölümü kaniksamanin hüznü oldugunu daha sonra ögrenecekti David.