Halihazırda Tarık Tufan kitaplarının bir müdavimi olarak büyük bir heyecanla Gece Açan Çiçekleri de azar azar okudum, erkenden bitmesin diye :) okudukça Halide’ye üzüldüm. Yaşanamamış bir hayatın içinde sıkıştığı yetmiyormuş gibi ölerek de mutlu olamadı, tam on altı yıl. Derviş Ali ile bağdaştırılmış ama o en azından Handan ile bir müddet mutlu yaşadı. Halide ailenin boşluklarını doldurma çabasından kaybetti en üzücü yanı da buydu. Gerçek hayatta da böyle değil midir, hikayenin tüm yükünü iyi olanlar sırtlanır. Herkesi mutlu et ama kendin mutlu olama klasiği. Geldik gidiyoruz bir şekilde ama ne yaşadık nasıl yaşadık buydu önemli olan. Herkes her şeyi bile isteye yaptı kimseyi travmaları nedeniyle hoş göremedim. Ah Halide Abla, o romancı kardeşin Nihal, kitabı sana ithafen yazdığını dile getirse de onu affedemedim. Eşref’in de dediği gibi seni çok üzdüler… kitabın sonunda olmadı belki ama umarım gerçek hayatta iyiler çok üzüldükleri için çok mutlu da olabilirler en azından bazıları… ve tabiki akıcı bir roman okumak isteyen herkese tavsiye ediyorum, keyifli okumalar diliyorum…