Ya ağacı ısıtan yapraklarıysa?
Ve yaprakları olmadan çok üşüyorsa?
Bunu da kimse bilmeyecek, gördüğümüz tek şey yapraklarını dökmüş bir ağaç işte. Onları yemyeşil yapraklarıyla rengarenk çiçekleriyle seviyoruz. Onlar olmayınca bakmıyoruz bile.
Bazen kendimi o ağaçlar gibi hissediyorum. Yemyeşil yapraklarım olduğunda, rengarenk çiçekler açtığımda yanımda oluyorlardı, seviyorlardı beni! Ama yapraklarımı döktüğümde çiçeklerim solduğunda kimse yüzüme bile bakmıyor. Kimse sormuyor “ nerde o mis kokulu rengarenk çiçeklerin, nerde yemyeşil yaprakların “ diye.
İşte bu yüzden, kışımda yanımda olmayanları yazımda asla barındırmamayı öğrendim...