Kapılmaktan oyle korkuyorum ki.Duygularimi,huzunlerimi,mutluluklarımı paylaşmak bile beni endişelendiriyor. Çünkü insanlar dert dinlemek istemez.Bir gün sıkılır mi acaba diye ağzımı açamamak ne büyük yükmüş.
Şuan uçsuz bucaksız gökyüzünü seyrediyorum. Hatta sahiplendigim bir yıldızım bile var. Eşyaları ve insanları sahiplendiğimde hepsinin bir sonu olduğunu gördüm.Ufuk çizgisinin üstü daha sıcak,daha ıçten, daha bana ait sanki.