Calikusuokur
@Calikusuokur
Hemşire
Lisans
Hatay
30 Kasım 1993
150 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
“Tek başınaydı ve nihayet dinlenebilecek, ölebilecekti. Yaşayanların ölümüne katlanmıştı çünkü. Şimdi mutlak dalışı, ikinci ölümü hasretle bekliyordu, ölülerin ölümünü!”
Büyülü gerçeklikle yazılmış #kefenlikadın kitabı daha ilk cümlelerinden beni içine aldı ve kısa ama etkileyici kitaplarım arasında yerini aldı.
Kendi cenazesini tabutundan izleyen bir kadın geçmişi ile yüzleşiyor; kalp kırıklıkları, ilk aşkı, vazgeçişleri ve sahip çıktıkları, evliliği ve çocukları tüm ilişkilerini bir film şeridi gibi izleyerek irdeliyor hayatını.
Ölüm bir bitiş değil sanki kavuşma onun için, artık gözlerimi kapatıp dinleneceğim diyor. İç hesaplaşmalarını bitirdikten sonra ruhunu huzura teslim ediyor bir nevî.
Ölümü böyle sunması özellikle farklı bir bakış açısı katıyor hikayeye.
Yazarı araştırdığımda çalkantılı aşk hayatının da kalemine yansıdığını görüyoruz. Bombal’ın hayatındaki en dramatik olaylardan biri, Arjantinli havacı Eulogio Sánchez Errázuriz ile yaşadığı aşk olması olarak karşımıza çıkıyor.
Bombal ona çok âşık olmuştu, ancak ilişki sorunlu ve tek taraflıydı. İlişkinin sona ermesinden sonra Bombal büyük bir bunalım yaşadı. 1941’de bir tartışma sırasında Sánchez’e silahla ateş etti, fakat adam hayatta kaldı. Bu olay nedeniyle kısa süre hapse girdi, ancak daha sonra serbest bırakıldı. Bu dramatik deneyimlerin onun eserlerindeki tutkulu, karanlık ve melankolik atmosferi etkilediği düşünülüyor.
Büyülü gerçekliğin öncülerinden olan, aynı zamanda kadın psikolojisi derin şekilde ele alan, şiirsel dili ile kalemini çok sevdiğim bir yazar oldu #marialuisabombal
#reklam değil gönülden tavsiyedir 🪿
Reklam
Romanı ilk okumaya başladığımda beni yerden yere vuracağını düşünmüştüm. Eğer yolunuz ‘yas’ ile kesiştiyse özellikle de babasını kaybetmiş bir kız çocuğu iseniz hepiniz çekinerek başlayacaksınız benim gibi eminim…
Ama kitabı okudukça ve içine girdikçe beni perişan etmekten çok benzer duygularda buluştuğum bir arkadaşımın günlüğünü okuyormuş gibi hissettim.
Anı/roman şeklinde yazılması kitaptaki o yoğun melankolik havayı dağıtarak insanı sarsacak o duygudan uzaklaştırmış kesinlikle.
Bahçe/bahçıvan- yaşam/ölüm merafotunu içine biraz duygu biraz anı yerleştirerek çok güzel kurgulamış ve neden ödüllü bir yazar olduğunu kanıtlamış.
Yaşam dediğimiz şeyi ilmek ilmek işleyen bahçıvansa, bahçe’de işlendikçe bize mahsullerini sunan en sonunda kuru bir toprağa dönen şey değil mi?
Kitabı çok beğendim ama en başta dediğim gibi beni perişan edeceğini düşündüğüm kadar olmadı, yalnızca ortak duygularda buluştuğum birinden anılarını dinliyormuş hissi verdi. Hisleri tanıdık gelen cümlelerde kendimden bir şeyler buldum gözyaşı dökmedim belki ama yer yer boğazım düğümlendi.
Kitap sizi korkutmasın tam tersi aynı duyguları çok ajite etmeden bir arkadaştan duymak iyi gelebilir, tabi yaranızın derinliğine bağlı
Evet doğru duydunuz bu kitabı neden okumamalısınız?
Herkesin tabiri caizse yerlerde de elenerek okuduğu “Değersiz Bir Hayat” kitabı benim için çok ağır ve inanılmaz tetikleyici unsur bulunduruyordu.
Yazar ağır bir hikâyeyi anlatmak istese de bunu gereksiz bir dramatizasyonla boğuyor. Karakterlerin yaşadığı acılar, okuyucuyu sarsmak yerine bir noktadan sonra fazlalık hissi yaratıyor. Yazarın sürekli trajediye yaslanan dili, hikâyeyi gerçeklikten uzaklaştırmış. Beni duygulandırması gerekirken yalnızca yormayı başardı.
Daha önce bu tarz tetikleyici; t.aciz, t*cavüz, isti*mar gibi yoğun dramatize kitaplar okumama rağmen hiçbirisi bu kadar midemi kaldırmamıştı. Yazarın duygularından çok yaşadıkları içimi işledi ve bu beni inanılmaz yordu. Onu hayata bağlamaya çalışan onlarca insanın duygusunu bile geride bıraktı benim için.
Bununla beraber kitabın asla 850 sayfa etmeyeceğini düşünüyorum. Keşke bu kadar uzatmasaydı da karakterin duygularını anlayabilseydik.
Tüm kitapta Jude karakteri ele alınırken ben en çok William için yandım çünkü kitap çok güçlü bir meseleye temas ediyor ama anlatım o kadar yoğun, o kadar üst üste acılarla dolu ki bir yerden sonra hikâye okuru etkilemek yerine duygusal olarak tüketiyor. O kadar tükendim ki bi süre elime farklı bir kitap alamadım.
Derinlikli bir dram beklerken, gereksiz abartının gölgesinde kalmış bir hikâye buldum.
Ne yazık ki duygularım bu yönde
Umarım sevenleri beni anlar
#görünmezotel elime geçtiğinde arka kapağı okur okumaz beni kendine çekmişti.
Gotik ögelerler ile bezeli bolca spekülatif kurgu unsurları barındırıyor.
Güney Kore’nin Dalbit adlı köyünde, aileler atalarının kemiklerini banyolarında tutuyor ve onları düzenli olarak yıkıyorlar; ayrıca kadınlar doğumlarını bu banyolarda gerçekleştiriyorlar.
Ana karakterimiz Yewon böyle bir evde, geleneklerinin onda bıraktığı travmalar ile birlikte, babasının ölümünden sonra dağılan ailesinden kalan annesi ile yaşarken hayatını bir noktadan sonra düzene sokmak ve bulunduğu psikolojiden çıkmak istiyor.
Bu hayaller ile yaşarken rüyalarında gördüğü terkedilmiş ve labirent gibi bir otelde korkunç rüyalarıyla mücadele ediyor, ailesinin geçmişiyle yüzleşiyor.
Aynı zamanda, annesinin sağlığının bozulması hayallerini sekteye uğratırken, kız kardeşinin aileden uzaklaşması ve erkek kardeşinin Kuzey Kore sınırında askerlik yapması gibi ailevi zorluklarla da başa çıkmaya çalışıyor.
Savaşın nesiller boyu süren etkilerini, aile bağlarını ve travmaları kendine has gelenek ve gotik hava ile kurgulamış yazarımız, benim için merak uyandıran bir kitaptı.
Mandalina Yeşili; henüz olgunlaşmamış, tatlı-ekşi arasında kalmış ama olgunlaşmak üzere yola çıkmış hayatları, bir nevi yeşil mandalinalar gibi 4 küçük kızın hikayesini anlatıyor.
Dayoon, Soran, Eunji, Haein lise dönemlerine geçerken birbirlerine verdikleri sözü yerine getirmek istiyor. Birlikte olmanın sorumluluğu, ileriye dönük hayalleri, kaygıları ya da kaygısızlıkları arasında aile çatışmaları içinde kalan 4 kızın hikayesini okuyoruz.
Hepimizin bu dönemlerden geçtiği, içsel çatışmaları yaşadığımız günlere götürüyor bizi.
Hepimiz yaşadığımız süre boyunca ‘yeşil mandalina’ değil miyiz aslında?
Bu metafor çok hoşuma gitti.
Turuncuya ulaşmak hepimiz için çalkantılı bir yol değil mi?
Reklam