Tanrım, uyanabilseydim keşke.
Çünkü bilmeden düş görüyorum nasıl olduğunu,
Ve fena sarsılıyor ruhum
Atılmasın diye yanlış bir adım,
O unutulan ölü
Mutlu olmayabilir belki diye.
Olmadım ben çocukluğumdan beri
Başkalarının olduğu gibi görmedim ben
Başkalarının gördüğü gibi toplamadım
Tutkularımı ortak bir kaynaktan.
Aynı yerden almadım
Kederlerimi,uyandıramadım
Kalbimi sevince hep aynı sesle
Ve neyi sevdiysem ben, hep yalnız sevdim.
Ne zaman bir güçlükle ya da acıyla karşılaşsam, hep intiharı düşünmeye makhûm olduğumu biliyorum. Beni korkutan da bu: temel ilkem intihar, gerçekleştiremediğim, hiçbir za- man gerçekleştiremeyeceğim, ama düşüncesi duyarlılığımı okşayan intihar.
Gerçekten âşık olan bir adam neden bu ilişkinin devam etmesi ve "yaşam boyu" olması gerektiğinde ısrar eder? Çünkü hayat acıdır ve aşktan alınan zevk anesteziktir. Kim bir ameliyatın yarısında uyanmak ister ki?