İnsan olarak uyu, böcek olarak uyan. Milyon yıl düşünsek aklımıza böyle bir kurgu gelmezdi. Bu yüzden öncelikle Kafka’nın yüce zekasının önünde saygıyla eğiliyorum. Alegorik eserlerin şahı diyebilirim. Önceki hayatında bir böcek miydi neydi, bu kadar iyi betimlemesi, okuru dertten derde sokması, sürekli hayatı sorgulatması vs her açıdan kült bir eser.
Ailem, evim diye diye çalış, çabala, böceğe dönüştüğünde bile ilk olarak işi gücü, geliri, evi düşün. Onlar ise sana iğrenç bir böcek oldugunu hissettirmekten başka bir duygu vermesinler. Ölmeni beklesinler (çünkü artık işlerine yaramıyorsun) ve öldüğünde mutlu olsunlar. Bu hikaye beni paramparça etti, bu hikaye arkadaşlar, beni mahvetti. Yalnızlığın, kimsesizliğin bu kadar iyi işlendiği başka bir şey okumadım daha.
Büyüksün Kafka…
Dağıttın beni ama, çok büyüksün.