Canan Sönmez
@CananSnmz
Çocukken birlikte utanırdık-evimizden, yoksulluğumuzdan. Artık senden utanıyordum , sana karşı.
Utançlarımız ayrılmıştı.
Onu evde mutsuz görmeye o kadar alışmıştım ki yüzündeki mutluluk bana derhal ifşa edilmesi gereken bir sahtekârlık , bir ayıp , bir yalan gibi görünüyordu.
Ben biliyordum zaten . Ama bilmemek istedim.Bilmezden gelmek bazen en iyisi. Bilmemeyi istiyorsun çünkü. Öyle olmamasını istiyorsun. Gerçeğin öyle olmamasını. Ama elinden bir şey gelmiyor. Kendi gerçeğini yaratıyorsun sonra, o gerçeğe öyle bir sarılıyorsun ki seninle beraber herkes inanıyor.
