Yusuf Cankel
@Cankel
Şu anda okuduğu kitap
Bazen diyorum ki yaşasaydı böyle olmazdı. Yani ben böyle olmazdım. Ama yaşarken de ölü hatırlıyorum onu. Babamın cenazesini kaldırmadan önce o kendini defnetmişti sanki.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
EvAlıntı
Benim çocukluğumdaki evim camdandı. Kırar kırar tekrar yapıştırırdık ailece... Babam kırılan camlardan odama ayna yaptı... Çocukluğumda az cam yutmadım ben. Kırık parçalar nefes borumu az tıkamadı. Konuşurken ondan zorlanırdım ben. Bağıramaz, haykıramaz, hıçkıra hıçkıra ağlayamazdım o yüzden büyürken. Çok batmasınlar diye yavaş yavaş yürürdüm. Temkinli, tereddütlü ve çekingen oldu yetişkinliğe geçişim. Duvarıma dost yumruğu yememek için arkadaşlardan uzak durdum. Bir gün birine sarılırsam batarım diye aşktan korktum. İnsanların üstüne dökülmemek için dertleşmedim kimseyle. Kırık aynamı göstermek için yüzleşmedim kimseyle. Ağzımdan dökülecek parçaları tutamam diye tartışmadım kimseyle. Kendimi korudum hep.
Bu sefer yorgun bir anneden doğuyorum. Hayatını iki oda bir salona hapsetmiş ve belki onu kurtarırım diye beni doğurmaya razı olmuş bir kadın bu seferki annem.
Bugün ilk defa alt alta, tekrar tekrar yazdım. "Benim evim neresi?"
İçimden cılız bir ses duyuldu ilk defa. Duydum. Bomboş bir odanın zeminine değen bir sandalye sesi. Karın boşluğuma yakın bir yerde sanki! İçimi sızlatan yaralarımın bitişiğinde. Hayal kırıklıklarımın kapısının eşiğinde. Kalbe yakın, ciğere komşu bir yerde. Vicdandan sonraki sol köşede. Boş bir oda. Odada bir sandalye. İçimde. Hayal meyal gözümün önünde. Bir rengi yok henüz. Bir kokusu, bir şekli, bir anısı yok odanın. Sandalye de belli belirsiz. Belki biraz otururum orada. Belki kendime soracak yeni sorular bulurum. Belki zamanla oraya yeni bir koltuk, bir kanepe, bir masa, bir halı atarım. Hep dışarıda aradığım evi içime yaparım belki.
Annem gibi ölümüne susanlar, babam gibi taş olup kalanlar, ablam gibi yalandan gülümseyenler oldu.