Yusuf Cankel
@Cankel
Şu anda okuduğu kitap
Yorganın altından elini uzatarak karısının tenine dokundu. Yazık; insanlar düşüncelerimize uygun biçimler almıyor.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Yarımlar
Kabuslu bir gecenin ortasında kan ter içinde uyandım. "Korkuyorum anne!" diye seslendim. "Birazdan geliyorum" dedi, gelmedi. Korkum yarım kaldı.
Bir sabah uyandığımda babamı ağlamaktan şişmiş gözleriyle salonda buldum... Kalbim ağrıdı ve "Neyin var baba" diye sordum. Cevap vermedi. Üzüntüm yarım kaldı.
Bir koltukta yan yana otururlardı bazen. Aralarında çaresizliğin oturacağı büyük bir boşluk bırakırlardı. Çocukluğum boyunca ne birbirlerine yaklaştılar ne de birbirlerinden çekip gittiler. Baktıkça kızardım. Onlar hiç görmezdi. Öfkem yarım kaldı.
Pazar günleri maaile evden çıkar, mutsuzluğumuzu gezmelere götürürdük. Pikniklerde, parklarda, akraba evlerinde "Onlar da bir tuhaftır" ailesi olarak boy gösterirdik. Başka ailelerin neşesine bakar, gözümü bize çevirecekken, görecek bir şey olmadığını fark edip yere indirirdim. Halimizden utanırdım. Onların ise halimizi görecek hali yoktu. Utancım yarım kaldı.
Şimdi aklıma geldi bak! "Perihan Abla" annem olsun isterdim. "Bizimkiler"deki Şükrü'nün de babam olduğunu hayal ederdim. Odamda saatlerce onlarla konuşurdum. Keyiflenirdim. Sonra bir koku gelirdi içeriye. Bizler gibi ailelerin evine sinmiş bir koku. Yıllarca ziyarete açılmamış ve doğru düzgün de havalandırılmamış bir müzenin kokusu gibi. Oyunun en güzel yerinde o koku odama dolardı. Oyunlarım hep böyle bir solukta noktalandı. Mutluluğum da yarım kaldı.
Bazen diyorum ki yaşasaydı böyle olmazdı. Yani ben böyle olmazdım. Ama yaşarken de ölü hatırlıyorum onu. Babamın cenazesini kaldırmadan önce o kendini defnetmişti sanki.