Cansuhalinde
@Cansudi
Okur, düşünür, yaşar…
Lisans
Düzce
54 okur puanı
Ağustos 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
17 Haziran 1986… Bir yaz günü.
Vidar’ın ailesiyle, çocukluğuyla ve geçmişiyle yaptığı konuşmalar; yıllardır kilitli duran bir sandığın yeniden açılması gibi yavaş yavaş ortaya dökülür.
İçsel hesaplaşmalarla dolu, insanın içine işleyen bir kitap.
Açıkçası ben çok beğendim.
Vidar’la birlikte her akşam o telefonun başına oturdum sanki…
Korktum, telaşlandım, üzüldüm.
Tek bir cümle insanın hayatını değiştirebilir mi gerçekten?
Çocukluğumuz en büyük yaramız mı?
Ve büyürken yaşadığımız sıradan bir gün bile, aslında kaderimizin görünmez bir parçası olabilir mi?
Bir çırpıda okuyabileceğiniz; sarsıcı, melankolik ve kendinizi sorgulatacak bir kitap.
Şiddetle tavsiye ediyorum.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Sessiz Hasta - Alex Michaelides
Bir ressamın, eşini öldürdükten sonra tek kelime etmemeyi seçmesiyle başlayan; psikoloji, travma ve suskunluk üzerine kurulu bir roman. Hikâye, bir psikoterapistin bu sessizliği çözme çabası etrafında ilerliyor.
Kitap hakkında genelde "ters köşe, şok edici, asla tahmin edemezsiniz" gibi yorumlar yapılıyor. Benim okuma sürecim biraz daha sakindi. Okurken bazı ipuçları bana fısıldadı, sonuna doğru neye varacağını sezdim. Ama bu, kitabın etkisini azaltmadı.
Çünkü burada mesele sadece ne olduğu değil, neden olduğu.
Sessizlik bir savunma mı, bir ceza mı, yoksa son bir söz mü?
Beni şaşırtmaktan çok düşündüren, hatta hafifçe huzursuz eden bir kitaptı. Bitirdiğimde "vay be" demedim belki ama uzun süre sustum.
Sıfır Noktasında Kadın’ı bitirdim.
Ve şunu fark ettim: Bu kitaba kadar fahişeliğe hiç bu açıdan bakmamışım.
Hep uzaktan, hep kolay yargılarla…
Oysa Firdevs’in hikâyesi bana bir kadının oraya nasıl itildiğini gösterdi.
Hangi kırılmalarla, hangi suskunluklarla, hangi çaresizliklerle.
Okurken kendime şunu sordum:
“Ben onun yerinde olsaydım, gerçekten farklı bir yolum olur muydu?”
İnsan hiç tanımadığı bir kadının neler düşündüğünü, neler hissettiğini başka nasıl anlayabilir ki?
Sokakta yanından geçip gittiğimiz, hikâyesini bilmediğimiz hayatlara kitaplardan başka hangi şey bu kadar derin bir empati kurdurabilir?
Bu kitap bana sadece Firdevs’i anlatmadı.
Kendi kör noktalarımı da gösterdi.
Kitapların böyle bir faydası var galiba:
Rahatsız ediyor, sarsıyor ama farkındalık bırakıyor.
Kolay bir okuma değil.
Ama çok gerçek.
Ve bence tam da bu yüzden çok değerli.
Savaşın gölgesinde büyüyen ikiz kardeşlerin hikâyesiyle başlayan bu üçleme, zamanla yalnızca bir savaş anlatısı olmaktan çıkıyor.
Kimlik, hafıza, gerçek ve yalan kavramları birbirine karışıyor. Her kitapta anlatı değişiyor, bakış açısı kırılıyor ve okurdan şunu yapması isteniyor: anlatılana güvenip güvenmemeye karar vermek.
İşte tam da burada benim okuma yolculuğum başladı.
Önce merak ettim.
Sonra çok şaşırdım.
Ve bazı yerlerde durup “Bunu ben mi anlayamadım?” diye düşündüm.
Anlatım çok sade ama hissettirdikleri hiç sade değil.
Her şey netleşecek sanırken, hikâye bilerek bulanıklaşıyor.
Anlamadığımı sandığım yerlerin, aslında okura bırakılmış boşluklar olduğunu fark ettim.
Bu üçleme bana şunu hissettirdi:
Bazen anlamamak bir eksiklik değil,
hikâyenin tam merkezidir.
Merak ettiğim Yazarla tanışma kitabımdı.İçimde tarifi zor bir his bıraktı.Çok sıradan ama öyle bir yerden anlatmış ki olanları insanın içinde ki yaraları görüyor sanki.Çok lezzetli bir kitaptı.
