Kısa bir öyküydü, biraz durağan, ama asıl parmak basılmak istenilen nokta, kitabın son sayfalarında kalbime dokundu " yalnızlık"
Belki kitabın yazılışının üzerinden 1 asır geçti, ama senaryo hâlâ aynı "insanlar artık sizi kullanamadığında değiştiğinizi söylerler" bir kimseye faydanız dokunmuyorsa o kimse için öneminizde yoktur. Aksini idda etmeyin, bir anne-çocuk ilişkisi bile böyledir. Bebek mama ve bakım ister, anne ise bebeği ve verdiği sıcak sevgiyi, belkide sevgi bile bir menfaat ürünüdür. Beynimizin oyanlanmak ve mutlu olmak, değer görmek, sıcak hissetmek için uydurduğu bir güdü. Yazdıkça kafam açılıyor burada kesiyorum