Hayâ ki, bir utanma duygusudur; ar ve namus perdesinden bestelenir zaman notalarında. Perde açıldı mı da bir kez; küser sahibine ve kaçar gider coğrafyamızdan bütün güzel nağmelerini toplayarak.
"Düşünüyorum, öyleyse varım!" diyen bilge, belki de "Varım, öyleyse düşünmeliyim!" demeliydi. Düşünmeliyim ki akletmeliyim, idrak etmeliyim, bilmeliyim... Sükûtun kutlu eli değince elime...