Insanlar birbirleri olmadan yaşayamayacak kadar birbirlerini seviyorlarsa, ama aynı hayatı götürebilecek biçimde yaratılmamışlarsa ve de bu hiç kimsenin suçu değilse, yapılacak hiçbir şey yoktur.
En kötüsü, artık insanın kendini öfkeye kaptırmadığı ya da acıma duygusuyla içinin parcalanmadığı andır. Sakin olduğu ve her şeyi açıkça gördüğü andır. Çünkü o an, artık yapacak hiçbir şey olmadığını görür insan...