Kendi sesini duyuyorsan hâlâ ölmemişsindir çünkü ölüm en çok senin sesini kesecek, ev de olsa handa olsa ansızın belirecek gözünde, önce hiç bir şey anlamayacak sonra anladığına pişman olacaksın. Yeşil gözlerini önce beyaz bürüyecek sonra kahve.
ALIŞIR İNSAN en çok korktuğu sonlara, hep yeni başlangıçlara, vâr olduğunu ona anımsatan her ne varsa bir bir alışır ve unutur insan…
Tekdüzedir yaşam yaşamayı bilmeyene tabi, gerçi bilse de geçip gidiyor insan.
Umuyorum bir gün limanlarınıza doğru gemiler demir atar.
Saçlarını savuruyor mu rüzgar, gözlerindeki orman yeşil mi hâlâ… korkuyorum o ormanı aşıp sana ulaşamamaktan. Korkuyorum aynı gökte buluşup seni tanıyamamaktan.