“Ölümün mü, hayatın mı çocuğuyuz? Bu saati hangisi kuruyor; mevsimlerin eli mi, mutlak karanlığın parmağı mı? Ölüm, muhakkak ki bir akıbet. Fakat madem ki hayat denen piyango, beni teşkil eden adem parçasına isabet etmiş, madem ki kâinat, her zerresiyle benim için canlanmış, o hâlde duyguların ve duyumların cennetinde, bu acayip Walt Disney oyununda sonuna kadar payımı almalıyım!”
sesi, şimdiye kadar hiç tanımadığı bir irade ile bu iki maddeden başka yeryüzünde ne varsa hepsini ilga ediyordu*
içinde sabırsızlık ve ümit denen zembereklerin çalıştığını, onu uzun, upuzun darağaçlarına kendi kalbinin küçük vuruşlarıyla mıhladıklarını anladı,
Bütün kafasındakilere, hepsine birden “Paydos!” demek, kapıları açmak ve yol vermek, son zerresine kadar her hatırayı, her hayali, her tasavvuru kovmak…