İlk başta o kadar çok cazip gelirdi ki. Karanlığın; rengi, sonsuzluğu... Huzur vericiydi. Çekti beni içine çekti, her adımda daha çok gittim hata o kadar çok gittim ki fark etmedim geldiğim yönü kaybetiğimi. Bulamıyorum yollmu. Bir süre sonra kör etti beni karanlığın ışığı sonrasındasa sessizliği sağır etti beni. Ama alıştım hata o kadar çok alıştım ki birisi gelip çıkarsa doğanın renklerine bakamam seslere kaparım kulaklarım çünkü alıştım bir kere o huzur dediğim karanlığa...