"Isabella." Tam adımı söyledi ve serbest olan eliyle saçlarımı okşadı. O bana dokununca bütün bedenim ürperdi. "Bella eğer sana zarar verirsem yaşayamam. Bunun bana nasıl işkence ettiğini tahmin edemezsin." Başını eğdi, yine utanmıştı. "Seni öyle hareketsiz, bembeyaz, soğuk düşünmek... Bir daha kızarmayacağını bilmek... Benimle ilgili bir şeyler hissettiğinde gözlerindeki pırıltıyı göremeyecek olmak... Buna dayanamazdım." Pırıldayan gözleriyle bana baktı. "Sen şuanda benim için hayattaki en önemli şeysin. Hiçbir şey benim için bu kadar önemli olmamıştı."