Tabiri caizse patlayacak bir ampülü değiştirmesi yerine onu yakmamanın daha hayırlı olduğunu söylüyorlar.
İnsan vücudunda bunu biyokimyasal yöntemlerle gerçekleştiriyorlar. Verilen ilaçlarla biyokimyasal geçirgenliği düşürmeye çalışarak insanı hantallaştırıyorlar. Bu çaba ise beklenen gerçek değişimi sağlamıyor. Bu kez de öfkenin temelini bulmak için çocukluk sürecini irdelemeye çalışıyorlar. Buradaki duygusal ilişki bağlarını çözümlemeye çalışıyorlar ama çocuklarda öfkenin tohum olarak varlığı henüz bilinmiyor.