Cem Soydemir
@Cemal1923
Emekli inşaat mühendisi.
Yazar.
Son Şaman ve Elveda Umutlarım adlı romanlarım yayımlanmıştır.
İnşaat Mühendisi
Lisans
Ankara
Zonguldak, 1975
17 okur puanı
Mayıs 2024 tarihinde katıldı
depresyon
Özellikle son bir haftadır zaman kavramı kalmamıştı. Bol bol alkol alıyor, sigara içiyor, çok az yemek yiyor, saatlerce düşünüyor, canı istediğinde ya da çok yorulduğunda olduğu yerde birkaç saat uyuyordu. Bazen gözleri açık bazen gözleri kapalı dalıp gidiyor, saatlerce kitap okuyor, bazen telefonundan şarkılar dinliyor, lap topunun başında saatlerce kafasına takılan şeylerle ilgili araştırmalar yapıyor, kendi kendine notlar tutuyordu.
Hangi günde olduğunu karıştırıyor, aslında hiç de merak etmiyor, saatin kaç olduğunu tahmin edemiyordu.
2 gün önce canı sucuklu omlet çekmişti, dolapları kontrol edip geniş bir alışveriş listesi oluşturdu. Alışveriş yapmaya gidiyordu ki sitenin güvenlikçileri saatin gece 3 olduğunu söylemişlerdi.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Hasan Azimli
4 numaralı kapıdan mezarlığın içine girdiler. Semih'in gözüne yine grekoromen güreşte defalarca Dünya ve Avrupa şampiyonu olan Hasan Azimli'nin mezarı takıldı.
Ülkemize pek çok şampiyonluklar yaşatmış olan Hasan, 36 yaşında 1998 yılında Mamaktaki evinde soba gazından zehirlenip ölmüştü. Doğalgazlı kaloriferli bir evi olamamıştı.
Defalarca maçlarını gururla seyretmişti. Mezar taşını her gördüğünde çok üzülürdü. "36 yaş bu devirde bu adam için çok erken, yazık!” derdi içinden.
Mezarlık her zamanki gibi çok kalabalıktı. Arabayı camiye 200-250 metre uzakta park edebildiler. Caminin avlusuna geldiklerinde, yan yana 12 cenaze arabası duruyordu. Bahçenin değişik yerlerindeki ekranlarında bugün defnedileceklerin isimleri vardı. Öğlen namazında 14, ikindi namazında 8 olmak üzere toplam 22 kişi defnedilecekti. Cenazelerin içinde bir tane emekli yarbay vardı. O nedenle çok sayıda üniformalı, karacı, denizci, havacı subay ve astsubay vardı.
Devrimci Ahmet
Bence insanı yaşatan hayalleridir. Hayali olmayan insanın bu hayatta gerçekten mutlu olabileceğini zannetmiyorum. Her şey hayal etmekle başlar ve insanoğlu neyi hayal etmişse muhakkak ona bir gün ulaşmıştır.
İnsanın yapabileceğinin sınırı da hayallerinin sınırıdır. İnsanın mutluluğu etrafındaki diğer insanların mutluluğuyla tamamlanır.
Gerçekten mutlu olmak istiyorsak tüm insanların mutlu olmasını, dünyadan hakkını almasını istemeliyiz. Maalesef hak hiçbir zaman kendiliğinden verilmemiştir.
Gramafon KafeAlıntı
Yemekten sonra Elif'in önerisi ile Tunus Caddesinde nostaljik plaklar çalan Gramofon Kafeye gittiler.
Gramofon Kafe, bütün dekorasyonu ve kullanılan bardak çatal peçete gibi akla ne gelirse 1970'ler ürünü olan bir yerdi, menüdeki bütün yiyecek ve içeklerde 1970'lere aitti.
Kafeden önce biraz Tunalı Hilmi Caddesinin her daim kalabalık dar gölge kaldırımlarında kol kola gezdiler.
Hemen yakınlardaki Cin Ali Müzesine gittiler. Cin Ali'nin Atı, Cin Ali Okulda gibi kitapların içeriğinden, ilkokul günlerinden sohbet ettiler. Oradan Kuğulu Park'a yürüyüp meşhur Aşk Tesadüfleri Sever filminin parkta çekilen sahnelerini araştırıp, yerlerini bulmaya çalıştılar.
Karanlık iyice çöktükten sonra da Gramofon Kafeye gidip bir yandan 1970'lerden Ajda Pekkan, Zeki Müren, Orhan Gencebay plaklarını dinlerken bir yandan geleceklerini planlamaya başladılar.
Fadime NineAlıntı
Ölümü hep kabullendim, etmesen ne olur ki? Çok çileler çektiğim, isyankâr olduğum zamanlarda, Allah affetsin ölmek istediğim de oldu amma yaşamayı da hep sevdim.
Süslenip püslenmeyi, gezmeyi, derede yüzmeyi, ceviz ağacına tırmanmayı, domates biber yetiştirmeyi, koyunları sağmayı, insanlarla sohbet etmeyi, düğünlere gitmeyi, doğumlara gitmeyi, ölümlere gitmeyi, yardım etmeyi, insanları mutlu etmeyi, mutlu olan insanları görmeyi sevdim...
Öğrenmeyi sevdim. Yaşı yok derler ya çok doğru. Daha yenile torunumdan bakkal sütünden, hani paket olanlardan evde yoğurt mayalandığını öğrendim. Hem de yaptık. Hem de gerçekten çok güzel oldu aynı koyun yoğurdu gibi.