Cem Soydemir
@Cemal1923
Emekli inşaat mühendisi.
Yazar.
Son Şaman ve Elveda Umutlarım adlı romanlarım yayımlanmıştır.
FasaryaAlıntı
Bu gece masadaki her insan, hayatında hiç unutamayacağı, özlemle yâd edeceği en mutlu günlerinden birini yaşamıştı. Ne- redeyse hiç tanımadığı insanlarla saatlerce havadan sudan, ha- yatın güzelliklerinden sohbet edip semaverden çay içmek, koca bir ömürde geçen sayılı güzel günlerden biri olabilir mi? Neden olmasın? Her insan biraz kusurlu biraz kötü biraz kirlidir. Yeni tanıştığımız insanların bu yanlarını bilmemek ayrı bir huzur kaynağıdır.
İnsan nihayetinde ömrünün sonuna yaklaştığında “Yaşamak yine de güzeldi." diyecek ve yaşamın anlamını, hatırladığı 5-10 güzel hatıraya sığdıracaktır. Evet koca bir ömür aslında hatırlanan 5-10 anıdan ibarettir. Bu güzel anıların dışında kalan okula gitmek, işe gitmek, yemek yemek, uyumak ve televizyon seyretmek gibi binlerce belki on binlerce anı ise sadece fasaryadır.
Benzerlikler
Bükük beli, buruşuk yüzü, parmaklarını ve elini kaplayan incecik deri üstünden gözüken damarları gözünün önüne geldi.
Titanik filmindeki yaşlı Rose'a ne kadar çok benzediğini düşündü. Sonra uzun boylu heybetli duruşu kumral saçları ile Tatar İsmail, aslında Eskişehirli tatar asıllı Cüneyt Arkın'a ne kadar da benziyordu. Gülten insan benzerliklerine ayrı bir ilgi duyardı. Atatürk'e ikizi gibi benzeyen adamlar, dünyanın meşhur sanatçılarına veya politikacılarına çok benzeyen dilenciler, eskiciler, kuaförler, terziler gördüğünde içi bir garip olurdu. Çoğu kime benzediğini bile bilmeyen birbirinden çok farklı hayatı yaşayan aynı insanların varlığını sorgulardı bazen. "Fakirlere ayrı bir eziyet mi? Yoksa arada bir hayatlarına neşe katmalarını sağ- layacak küçük bir nimet mi? Büyük ikramiyeyi bir rakamla kaçıranlara teselli ödülü verilir ya! İşte bu fakir ünlü benzerlerine de bir teselli ödülü vermek lazım." diye düşünürdü.
İnsan olmak.Alıntı
8.Gün.11 Mayıs Cumartesi
Bugün herkes aradı. Önce Mustafa aradı, seyahati uzamış haftaya geliyormuş. Onu üzmemek için her şey normalmiş gibi yaptım. Hava- dan sudan Galatasarayın haksız şampiyonluğundan, Berlin'deki Türklerden falan konuştuk. Yarın anneler günü olduğunu hatırlatıp annemi ama özellikle Aylin'i unutmamamı tembihledi. Konuşurken bir ara sanki mutluymuş rolümden çıktığımı hissettim. Yani gerçekten isteyerek, merak ederek konuştum. Mesela yıllar önce birlikte Berlin'de gittiğimiz Türk dönerciyi sordum, gerçekten merak ettim. Neden acaba? Yıllar önce birlikte yaptığımız iş seyahatinde 3 gün boyunca öğlen yemeklerini orada yemiştik. Hayatımda toplasan adamla 3 saat konuşmadım. Ve bir daha hiç konuşmayacağız. Neden adamı merak ettim? Bilmiyorum. İnsan olduğum için mi?