İnsan özgür kaldığı sürece, tapacağı birini arayacaktır, ondan daha büyük, daha sonsuz bir özlem yoktur onun için. Ancak, insan bütün insanların hep bir arada aynı anda kuşu götürmez birine tapmayı ister. Çünkü bu zaval yaratıkların esas kaygısı sadece tapacağı şeyi arayıp bulmaktan çok, herkesin inanacağı ve tapacağı bir şey bulmaktır; esas olan şey, bir aradalıktır.
Her şeyin benim dışımda yer alması bana haksız geliyor; işlediğim günahların, çektiğim acıların, ileride, tanımadığım birinin ebedi ahenginegübre görevi görmesini istemiyorum; çektiklerim onun uğruna değildi.
Adaletin, uzak bir zaman ve mekanda değil, şimdi, yeryüzünde iken ben yerine getirilmesini istiyorum, böylece kendimin ne olduğunu anlamış olurum. Buna inandım ben.
İnsanların kendinde suç herhalde; kendisine cennet verilmişti, o özgürlüğü istedi, göklerden ateşi çaldı, mutsuz olacağını bile bile, bu bakımdan acınacak yanı yok.