Benim görüşüm intiharın çoğu zaman rasyonel bir seçim ve var olmaya devam etmekten bile daha rasyonel bir seçim olabileceği ihtimalini de göz önün de bulundurur. Çünkü bazen çoğu insanı hayatları sürdürmeye
değmeyecek kadar kötü olduğunda bile hayatta tutan, hayata karşı irrasyonel bir sevgi olabilir. Bu, Voltaire'in Candide'indeki yaşlı kadının da ifade ettiği görüştür:
''Belki yüz kez kendimi öldürmek istedim. Ama yaşamı hala seviyordum. Bu gülünç zayıflığımız belki en vazgeçilmez
düşkünlüklerimizden biridir. Çünkü her zaman yere çalmak istediğimiz bir yükü, sürekli taşımaya çalışmaktan, varlığımızdan dehşete düştüğümüz halde ona bağlanmaktan, kısacası bizi kemiren yılanı kalbimizi yiyinceye kadar okşamaktan daha budalaca bir şey olur mu?''
Çoktan ölmüş ölüleri,
Hala sağ olan yaşayanlardan daha mutlu gördüm.
Ama henüz doğmamış,
Güneşin altında yapılan kötülükleri görmemiş olan
İkisinden de mutludur.
Ecclesiastes
Bu dünyaya birini getirme düşüncesi içimi dehşetle dolduruyor. Dilerim bedenim bütünüyle yok olur! Dilerim kimseye varoluşun sıkıntısını ve kepazeliğini bulaştırmam!
Gustave Flaubert