Gündüz, üzerinde hayatın debdebesine kapılıp sürüklenen insanlarla dolu sokaklar; gece, o insanların yorgunluğunu taşırlar. Sokaklara baktığınızda bir durağanlık, yorgunluk, uyku hâli bulunduğunu görürsünüz.
Görüyor musun? Okyanusun ortasında rotasını kaybetmiş bir gemi gibi. Ne nereye gideceğini biliyor ne de ne istediğini.
Hem insan, çoğu zaman ne istediğini bilemez, sadece bir duygu belirir; o duygunun yaptığı çağrışımlar, yine o duyguyu anlamlandırmaya yönelik yanlış eylemler de doğurabilir.
Asfaltın üzerinden kayan tekerlerin sesine kulak verdi, KOB’u duymamak için. Dikkatini, onlardan ardı ardına kaçan evlerin, ağaçların, insanların görüntüsüne verdi. Akordu bozulmuş bir gitarın sesi kadar bozuk ve karmaşık gelen insan sesleri ilişti kulağına, rahatsız oldu. “Rahat ol,” dedi KOB. “Bir gün, hiçbirini duymayacaksın.”
Bu sıkkınlıkla, KOB’a takılmak istedi: “Nereye gideceğimizi bilmemek, beni sinirlendirmeye başladı KOB; tıpkı hayatta olduğu gibi.” “Zekisin,” dedi KOB. “Peki, bu her şey midir?”