Bazen vazgeçiyor, boş bir zihnin hafifliğiyle uzanıyor; gününü, bitirilmesi zorunlu bir ödev gibi yaşıyordu.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Ben ise kendime, değeri fark edilemeyip yazık edilmiş bir elmas muamelesi yapar; bir gün değerimin anlaşılacağını sanırdım. Şu an, vaktiyle inşa etmiş olduğum hayal apartmanımın çatı katından, insanlığa bakıyorum. Ve nihayet ne kadar boş ne kadar zavallı hayal ürünleriyle yücelmiş olduğunu görüyor, kendini beğenmişliğim. Ve böyle fark edişlerde eziliyor cahil kibrim.
Ben, müteahhitinin parasızlıktan değil, yalnız ilgisizlikten yarıda bıraktığı inşaatın; diğer beton yüzlerden daha renksiz duvarı, gelişimini tamamlayamamış iskeleti gibiyim. Vatandaşlar, yanımdan gelip geçerken bozulan göz zevklerinden; böyle gereksiz, böyle alçak bir yükseklik tarafından kapatılan manzaralarının hiddetinden müteahhite değil, direkt bana veryansın ediyorlar.
Aslında çoğu insan, kendisinin daha iyi bir seviyesine ulaşmayı arzuluyor. Kendini kendi hareketleriyle ve fikirleriyle yenileyen ve bazen eskiten, eskitmeyle yenileyen veya nadir olmayan bir şekilde, yenileyerek eskiten insanoğlu; bu ilerleme gerçeğinin sorumluluğundan kaçmak istediğinde aylaklara özgü koca bir yenilgi çukuruna düşüyor.