William james'ın yüzyıl önce yazdığı gibi: Eğer bir kişinin toplumda başıboş bırakılıp kimse tarafından fark edilmemesini sağlamak fiziksel olarak mümkün olsaydı, bundan daha zalimce bir ceza vermek gerekmezdi.
Acına yaptığın şey bu işte, dinlememek ve duymamak. Ve inkarın, içki içmen, huzursuzluğun - hiçbiri artık bir işe yaramıyor. Acı orada duruyor; üzerine bir kapı kapadığında başka bir yerden dışarı çıkmaya çalışıyor - bu kez rüyana hücum etmiş.
Sempati duyamıyor olmak her zaman için nahoş bir durumdur. Sempati yoluyla hissedeceğimiz acının hazzını yaşayamadığımızı, karşımızdakinin rahatsızlığını paylaşamadığımızı görmek bizi incitir. Yaşadığı talihsizliğe feryat figan eden birini gördüğümüzde acısını kendi acımız gibi benimsedikten sonra durumun aynı şiddetli etkiyi bizim üzerimizde yaratmadığını görünce karşımızdakinin ıstırabı bizi afallatır zira aynı şeyleri bir türlü hissedemeyiz ve kişinin bu tavrını ödleklik ve acizlik olarak algılarız.
Ölen kişi herkes tarafından unutulma tehlikesi ile karşı karşıyadır ve onun sayesinde duygudaşlığımızın değeri iki katına çıkmış olur. Ölünün anısını beyhude bir gayretle onurlandırmaya çalışarak aslında kendi ıstırabımız için çabalamaktayızdır ve bunun için ölenin hüzünlü anısını yapay bir uğraşla yaşatmaya çabalarız.
Yitik bedenlerden her birinin yitirdiğini amaçsızca aradığı konut. Arayışı olanaksız kılacak kadar geniş yeterince. Kaçışı olanaksız kılacak kadar dar yeterince.
