Ceyda
@Ceydaa34
51 okur puanı
Ekim 2022 tarihinde katıldı
"Geçmişi anlatmakla ne umar insan?" diye başlayan bir kitap ve her satırında kendisini bulan okur...
'Bu şarkı aynı beni anlatıyor' deyip defalarca dinlenmesi gibi, 'Bu kitap aynı beni anlatıyor' deyip defalarca okunması gereken bir kitap.
Bir kitabın altı ne kadar çizilir? Kaç satırı alıntı yapılabilir? Her cümlesinde derin bir iç çekip okuduğum kitap...
Ve son sözüm;
"Susuyor olmam, acı çekmediğim anlamına gelmez..."
Reklam
Kitabın ilk test bölümünde verdiğim cevaplar doğrultusunda
"Kitapta sözünü ettiğimiz sevgiye oldukça yakın bir zihin yapınız var.
Hayatı daha mutlu ve emin yaşıyorsunuz. Elinizden geldiğince kolaylaştırıyorsunuz yaşamı." demişti.
Ben hayatı mutlu yaşamak istiyorum ve bundan eminsem beni mutsuz yapan neydi? Ya da kimlerdi?
Yaşamı kolaylaştırıyorsam benim hayatımı zorlaştıranlar kimler?
Sevme kusurları olanlardı.
Kusurlu sevenlerim ve her konuda kusuru bende bulanlar...
Oysa bağımlı bir insanda çıkmadım testlerde. Bağımlı olup bunaltan, kısıtlayan kişilik değilim. Peki beni bunaltan ne?
Ne çok manipülasyona maruz kalmışım...
Ne çok şeye 'Tamam' demişim...
Ne çok kusurlu insanla hayat sürüyormuşum...
Benim evim neresi?
'Benim Evim Neresi?' sorusu duymaya ve söylemeye alışık olmadığımız bir cümledir. Çünkü bizler 'Evim sensin' diye büyütüldük. Oysa anne-babadan sevgisiz büyüyen ve bu yüzden karşı cinsin sevgisine hiç güvenmeyen insanlarız. Kitabın ilk anından itibaren her bölümde defalarca 'Evim neresi? Evim gerçekten burası mı?' dedim.
Her bölümde Umut olduğumu hissettim.
Sevgisiz bir ev, sevgisiz bir aile ve sevgisiz bir evlilik. Ev diye bir kalıp var ama zoraki.
Onlarca cümlenin altını çizdim, her çizdiğim cümleden sonra uzun uzun düşündüm. Sahiden evim neresiydi? Sevgi bulduğum bir yer mi?
Her cümlesi ayrı keyifliydi ama incelememi en hoş yerle bitirmek istiyorum.
"Ben sevgiden korkuyorum. Ben sevginden korkuyorum. Sevilmenin ne demek olduğunu pek bilmiyorum. İnsan en çok bilmediğinden korkuyor biliyorsun."