Ceyhun Geloğlu
@CeyhunGeloglu
2016 yılından beri kendimce şiirler yazıyorum. Son zamanlarda kaleme aldığım bazı şiirleri burada paylaşmak istedim. Eğer kelimelerim sizin de hislerinize dokunabildiyse ne mutlu bana. Okuduğunuz için teşekkür ederim.
Aralık 2025 tarihinde katıldı
İşgal Edilmiş Ülkenin Sade VatandaşıŞiir
Ben, İşgal edilmiş ülkenin sade vatandaşı
Güneşten önce uyanana kısarak verdiler aşı
Kölelik kalktı yeni ismi artık masa başı
Mal mülk hayaldi tek beklediği aybaşı
Üç beş kuruşa sattılar vatanı kuşbaşı
Adalet isteyenin olmalı amcası, arkadaşı
Onlar gibi düşünmezsen atarlar içeri derler bu elebaşı
Doğruyu arayanların bulduğu acı bir gözyaşı
Bunların sebebi tonla eşek ve bir eşekbaşı
Dini imanı para olan karaktersizler yoldaşı
Biraz insan ol, yaptıklarından utanacak bir baş taşı
Senden nefret ediyorum karaktersiz yılanın başı
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
O günŞiir
O gün, bir oda, bir koltuk, bir cam ve sen,
Suda açan bir çiçek kadar sakin.
Ve dünya yalnızca bize aitken,
Kim bilebilirdi: bir ses, bir dokunuştan daha keskin?
Sen gittin, saatler yürümeyi unuttu;
Kaç asırlık özlem biriktirdim.
Günler birer kefen gibi sardı beni,
O gece, penceredeki kuşlar bile adını söylemeden uçtu.
Bir anıya dönüşmeden evvel, biz neydik tam olarak?
Aynı hayallerin sakin, uyumlu bir düeti,
Aynı dalgayı paylaşan iki liman...
Ve neden yaşanır bu hayat,
Şevk ve huzurum gittiği zaman?
Sıkıntılı AdamŞiir
Sıkıntılı Adam
Ne kadar dolusun, ne kadar yalnız
Bir dokunsan ağlayacak gibisin
Sanki hiç susmayacaksın
Sıkıntılı adam...
Sessizce, yine sıkıntı.
Yağmurlar yağıyor içine,
Herkesin derdi var, sanane?
Sanane ulan, sanane!
Sıkıldım sizden, yoruldum.
Dertlerinizden...
Ama en çok sizden.
Sordunuz mu hiç gerçekten?
"Sen sıkıntılı adam, peki sen ne istersin?"
Yalnızlığı seçtim,
Gene geldiniz.
Gidin...
S*ktirin gidin cidden!
Yoruldum sizden, hepinizden.
Kafamın içindeki sesinizden.
Susun.
Gidin başka yere.
Ben de özledim kendimi dinlemeyi.
Bırakın, aramayın beni.
Dostuma VedaŞiir
Önceden ben, bir dağ gibi,
Yer sarsıldığında göğe yükselen,
İçim okyanus gibi dalgalı olsa da,
Dışım yazın güneşli bir sahil gibi sakin.
Önceden ben,
Zorluklara göğüs geren,
Herkes savrulurken tutunacak son dal,
Zor zamanlarda herkese barınaktım.
Önceden ben,
Akıl danışılacak bir abi,
Dimdik duran evin direği,
Dilsiz bir yavrunun hayat ortağıydım.
Önceden ben,
Yağmur yağsa yanakları ıslanmaz,
Yumruk yese sarsılmaz,
Tüm dertlerin ortağıydım.
Ben, ben şimdilerde,
Savruk bir çakıl taşıyım,
Başım dizlerimin arasında çaresizim,
Toprağa gömüldü yol arkadaşım.
Ben şimdilerde,
Gözleri nemli bir bebek,
Zayıf olmak için bile zayıf,
Ağlamak için gizlenen.
