Varlığının gölgesini dahi hatırlamayan bir insan için bir ömrü adamak... Değer mi ?
Bilemiyorum...
Aşk insanı var ettiği gibi yok da edebiliyor. Belki bu yaşıma kadar biriktirdiğim tecrübelerin suçudur bu düşündüğüm fakat okuduğum en ürkütücü aşk betimlemesi olabilir. Bana göre aşk; kendinden eksilterek kabul görmek değil, kendi ışığını koruyarak bir başkasının ışığına karışabilmektir. Lakin her zaman öyle olmuyor... İnsan bazen kişiden çok hayalini seviyor. Ulaşılmazlığın verdiği bir afyon var ki, kusurların ve gerçekliğin bütün pürüzlerini siliyor. Kitabı okurken bir insanın kendi benliğini bu denli kaybedişine şahit olmak sadece ve sadece üzdü...
💔