Performans öznesi kendisini zorlayan, hatta sömüren her türlü tahakküm yönteminden muaftır. Kendi kendi nin egemeni ve efendisidir. Dolayısıyla, kendi kendinden başka kimsenin boyunduruğu altına girmez. Bu açıdan ita atkar özneden ayrılır. Tahakküm yöntemlerinin ortadan kalkışı özgürlüğe götürmez. Daha ziyade özgürlük ve za ruretin birbirine geçmesine müsaade eder. Böylelikle per formans öznesi, performansın azamileştirilmesi için mecburi özgürlüğü veya kısıtsız mecburiyeti temellük eder.8 İş ve performansın ifrau kendini sömürmeyi şiddetlendirir. Bu ise başkalanm sömürmekten daha verimlidir çünkü özgürlük hissiyle beraber gelir. Sömüren aynı zamanda sömürülendir. Zanlı ve kurban artık ayırt edilebilir değil dir. Bu kendi kendine çekilme hali, kendine içkin mecbu riyet yapılannın şiddete [Gewalt] tahavvülü sebebiyle pa radoksal bir özgürlük doğurur. Performans toplumunun psişik hastalıklan, tam da bu paradoksal özgürlüğün pa talojik tezahürleridir.