Yıllar önce okuduğumda bu denli hissettirmemişti. Şimdi,yani 2 kez büyük hastalık geçirdikten sonra okumak, hayatımda ilk defa bir kitabı bitirirken yutkunamadım.
"Annelere anlatılan kederler taksim değil, zarbedilmiş olur." Çok haklı bir cümle. Askerde verem teşhisi konmuş, 3 ay bilmediğim bir şehirde yatarak tedavi görmem gerekmişti, anneme haber gittiğinde verebileceği tepkiyi az çok tahmin edebiliyordum lakin en net halini komsumuzun tedavi bittikten, ben eve döndükten sonra bir sohpet sırasında söylediği şu cümleyle canlandırabildim. "Sizin evden öyle bir feryat yükseldi ki, şehit haberin geldi zannettik"
Şimdi düşünüyorum, bazı geceler nabzımın yükseldiği, ben ne olacağım düşüncesiyle kendimi harap ettiğim o odada, o yatakta Peyami Safa'nında dediği gibi ebediyen aynı insan bulunacak...