Hafiz Qaraşlı
@Chatillah
Şu anda okuduğu kitap
''Herkesi öldürüyoruz sevgili dostum, kimini kurşunlarla , kimini sözlerle, kimini yaptıklarımızla ve kimini de yapmadıklarımızla...''
varolmamıştık hiçbir zaman, hiçbir şeyin olamadığı bir yerde kısa bir süre sonra da olamayacak hiçbir şey, son görüntüler bunlar. Bir hecenin seslendirilemeyen milyonda birinin bile utanca sürüklediği, gittikçe derinleşen, içten içe kemiren, yiyip bitiren bir yerinme duygusunun benliğini sardığı ve işitmek zorunluğunun, söylemek zorunluğunun (en zayıf bir fısıltıdan daha zayıf da olsa) bu kadar yalan söylemesine, aynı yalanı defalarca söylemesine ve yalanını başka bir yalanla yalanlamasına neden olduğu kimdir diye, hayır bıçağının evet yarasına battığı çığlıklarla dolu sessizlik kimindir diye merak ediyor ses. Öğrenmek arzusuna ne oldu diye de merak ediyor, kayboldu bu, yürek de kayboldu, kafa da kayboldu, hiç kimse hiçbir şey duyumsamıyor, hiçbir şey sormuyor, hiçbir şey aramıyor, hiçbir şey demiyor, hiçbir şey işitmiyor, varolan yalnızca sessizlik. Doğru değil bu, hayır, doğru, hem doğru hem doğru değil, hem sessizlik hem sessizlik değil, hem kimse yok hem biri var, hiçbir şey taş koymuyor ötekine. Ses, zayıflayan eski ses, sonunda susacak olsaydı eğer, gerçeklere uymazdı bu nasıl konuşması doğruyu yansıtmıyorsa, konuşamıyor o, susamıyor da. Günlerin olmadığı, bir uzamdan yoksun, olanaksız bir sesin, olanaksız bir varlığın ürünü burada bir gün olsaydı eğer, bir günışığı görülseydi, her şey sessizliğe, boşluğa ve karanlığa bürünürdü, çok geçmeden, her şeyin sona ereceği, her şeyin söylenmiş olacağı, şu anki gibi, diyor ses, fısıldıyor.
tek bir kişiymişçesine söylüyorlar düşüncelerini, onlara katılacaklar var ayrıca, yeryüzündeki tüm insanlar bile yetmeyecek, milyarların bitiminde gereksinme duyuyorsunuz bir tanrıya, varlığına tanıklık edilmeyen her şeyin tanığına, her şeyin berbat olması nasıl da mutluluk verici, hiçbir şeyin hiçbir zaman başlamaması, hiçbir şeyin hiçbir zaman olmaması, yaşamasız sözcüklerden başka varolan bir şeyin olmaması.
Geldik o akşamlara, ama nasıl bir akşam bu hiç bitmeyen, gölgelerinde tek başına dolaştığım, şu anda bulunduğum, oldum olası bulunduğum akşam, kendimle oradan konuşuyordum ben, onunla oradan konuşuyordum, nereye kayboldu, görüyordum onu o zaman, hâlâ sokakta mı, olası bu, ona seslenen bir sesten yoksun, artık konuşmuyorum onunla, konuşacak kimsem kal-madı, ama konuşuyorum, konuşan ses benimkinden başkası olamaz, yalnızca ben varım çünkü. Evet, yitirdim onu, yitirdi beni, gözden yittik, işitilmez olduk, istediğim buydu, olası mı bu, bunu istemiş olmam, onu istemiş olmam, ya o, ne istiyordu, durmak istiyordu, durdu belki, ben durdum, ama hiç kımıldamadım yerimden, öldü belki, ama ben hiç yaşamadım. Ama o, gidip geliyordu, devinebildiğinin kanıtıydı bu, o akşamlar boyu, o akşamlar da deviniyordu, sonu olan akşamlardı, gecesi olan akşamlardı, tek bir söz söylemiyordu, tek bir söz söyleyemiyordu, nereye gideceğini bilmiyordu, duramıyordu, benim çığlıklarımı dinliyordu, bunun bir yaşam olmadığının haykırılışını işitiyordu, sanki bilmiyordu bunu, sanki onun yaşamı söz konusuydu, aslında öyleydi, işte fark burada, güzel zamanlardı, nerede olduğumu bilmiyordum, nasıl olduğumu bilmiyordum, ne zamandır varolduğumdan da habersizdim, ne zamana kadar varolacağımdan da, oysa şimdi, işte fark burada, şu anda biliyorum bunu, doğru değil, ama yine de söylüyorum bunu, işte fark burada, şu anda söylüyorum bunu, söyleyeceğim birazdan, sonunda söyleyeceğim ve son vereceğim her şeye, sona ereceğim özgürce, varoluşum bitecek böylece, bir zorunluk kalmayacak, bir olasılık kalmayacak, ama şu anda değmez buna, bir zorunluk değil, olası değil şu anda, insan böyle uslamlıyor işte. Hayır, daha iyisini bulmak gerekiyor, daha iyi bir neden bulmak gerekiyor, bitsin diye bu, başka bir sözcük, daha iyi
Hayır, ruh yok, beden de, doğum da, yaşam da, ölüm de, tüm bu süprüntü olmadan sürdürmek gerekiyor, tüm bunları öldürdü sözcükler, aşırı sayıdaki sözcük, başka şey söylemesini bilmiyorlar, başka şey yok diyorlar, burasının da başka şey olmadığını söylüyorlar, ama sonsuza kadar söyleyemeyecekler bunu, başka bir saçmalık bulacaklar, ne olacağı önemli değil, böylece sürdürebileceğim, hayır, durabileceğim, ya da başlayabileceğim, yepyeni taptaze yalanlara, zamanımın tamamını kaplayacak bunlar, zamanım ve mekânım olacak bunlar, sesim ve sessizlik, sessizliğin bir sesi, sessizliğimin sesi. İşte böyle umutlarla sabretmenizi istiyorlar sizin, oysa sabırlısınız, dinginsiniz, bir yerlerde nasılsa dinginsiniz, nasıl bir dinginlik buradaki, bir düşünceydi bu, söz edeceğim size buradaki dinginlikten, kendimi ne kadar iyi hissettiğimden, ne kadar sessiz olduğumdan, şimdi hemen başlayacağım, nasıl bir dinginlik ve sessizlik, söyleyeceğim bunu, hiçbir şey bozmadı onları, hiçbir şey de bozmayacak, bunu söylerken ben de bozmuyorum, bozmam gerektiğini söylerken de bozmayacağım, evet, yarın akşam söyleyeceğim tüm bunları, evet, yarın akşam, bir başka akşam, bu akşam değil, bu akşam çok geç, işleri yoluna koymak için çok geç, uyuyacağım, biraz sonra, Uyudum, diyebileyim diye, bunu kendime derken sesimi işiteyim diye, uyudu, ama uyuyamayacak, ya da şu anda uyuyor, hiçbir şey yapmış olmayacak, sürdürmüş olacak yalnızca, neyi ama, yaptığı şeyi, yani, bilmiyorum, bırakışı, işte bu, bırakarak sürdürmüş olacağım, hiçbir zaman hiçbir şeyim olmadığı için, orada olmadığım için.