Zihni ona elbette oyun oynayacaktı. Çılgınlığı öyle bir noktaya erişecek, gerçekleri öyle bir çarpıtacaktı ki, hayatında değer verdiği tek insan karşısına bir kurban olarak çıkacaktı.
Kullanıp atacağı bir denek olarak.
Bir kan örneği olarak.
Ondan nefret eden bir kobay fare olarak.
Hayatı boyunca hiç özgür olmamış ve nedense Dünya'da bu duyguyu tadacağına inanmıştı.
Sayborglar çok zekiydi ve insanlar bundan şikâyetçiydi. Sıradan insanları işlerinden ediyorlardı.
Çok yetenekliydiler. İnsanların ekmeğiyle oynuyorlardı.
Çok güçlüydüler. Sıradan insanlarla söz gelimi sporda karşı karşıya gelmeleri haksızlık yaratıyordu.
Ve sonra küçük bir grup sayborg kötü yola saptı ve ne kadar tehlikeli olabileceklerini de kanıtladılar.
"Bazen etrafımdaki herkes rol yapıyormuş gibi geliyor. En kötüsü de Aylılar. Levana'yla maiyeti... O kadar sahteler ki. Düşünsene, onunla nişanlıyım ama neye benzediğini bile bilmiyorum. Sadece onlar da değil. Diğer Birlik liderleri, hatta kendi meclis üyelerim bile. Herkes birbirini etkilemeye çalışıyor. Daha zeki ya da kendilerinden emin görünmek için birbirleriyle yarışıyorlar"
Thorne'un düşünceleri berraklaşmaya başladığında kendisinin de bu insanlardan bir farkı olmadığını anladı. O da kısa yoldan zengin olmayı planlayan bir fırsatçı değil miydi? Tek şansı saf ve ona aşırı güvenen Aylı bir kızla tanışmasıydı.
Tabii yine bencilce davranıp onun kalbini kırmıştı.