İnsanların dürüstlükten hoşlanmadığını biliyordum.Herkes birbirine duymak istediklerini sandığı şeyleri söyleyip yapmacık şekillerde gülümseyip duruyordu.Aslında hepsi nasıl da mutsuzdu! Keşke biraz kafalarından geçenleri söyleyebilecek cesaretleri olsaydı,en azından gündelik sohbetlerinde.Ama herkes onu ne daha iyi gösterecekse onu konuşmaya devam ediyordu.
Anları insanlardan daha çok seviyordum.Anlar sizi hayal kırıklığına uğratmıyordu ama bazen o anları yaşadığınız ve yaşarken size hayal dahi edemeyeceğiniz kötülükleri dokunan insanlar oluyordu.