Chorus Of Angels
@ChorusOfAngels
Istanbul
13 okur puanı
Temmuz 2017 tarihinde katıldı
"Karşımda kısa, siyah saçlı, narin, hatta sıska sayılabilecek bir kız çocuğu duruyordu. Cildi sarımsıydı ve sivilcelerle doluydu. Ama kızın en ürkütücü yanı kocaman gözleriydi. Böceğim, dev bir sineğin, örümceğin ya da çekirgenin gözlerini andırıyorlardı. Siyahtan daha siyahtı. Sanki ne kadar ışık varsa hepsini yutacak gibi bakıyorlardı. Bu gözlerin tek bir kez gökyüzüne yönelmesi bile ayı ve yıldızları sonsuza kadar söndürmeye yeterdi adeta."
Reklam
"Beynimin içinde sürekli, iki kişilermiş, sözleri dolanıp duruyordu. Ve biri öldü."
Doro, kardeşi Kai'nin ölümünden sonra psikolojik sorunlar yaşamaktadır. Üstüne, bir de babasının annesini aldattığını öğrenince, annesi eşinden boşanıp, Ulfingen adlı bir kasabaya yerleşiyorlar. Annesi, Doro'nun şansızlığı olsa gerek ki, yeni psikotreapistinin komşusu olacak şekilde bir ev kiralamıştır. Doro, zaten bıkkın ve yorgunken, kendini ifade edemiyorken, Julian ona her şekilde destek çıkar.
Kitap, bir Wulf Dorn klasiği olarak her sayfada size, "Acaba? Acaba!" dedirttiriyor. Her sayfada farklı fikirlere, farklı düşüncelere asılı kalıp, sona gelince "Yok artık!" diyeceğiniz bir kitap. Gerilim, psikolojik gerilim türlerinden hoşlanıyorsanız kesinlikle Wulf Dorn'um kalemini bir tadın derim. Üstelik kitap sadece gerilimden ibaret değil. Okurken size hoş bir aksiyon da yaşatıyor. Sayfaları çevirdikçe, sayfalarla bütünleşiyor ve elinizden bırakmak istemiyorsunuz kitabı. Neden dokuz puan verdiğime gelecek olursak, kitapta hâl böyleyken, ben Doro'da fiziksel bir dışavurum görmedim. Psikolojik sorunları böyleyken, halüsünasyonlar görüyor, kimse kendisine inanmayıp, gerçekten çaresizlik ve delilik içinde kıvranıyorken, bu kadar sükunetini koruyup, kendisine ya da çevresine şiddet söylemlerinde/davranışlarında bulunmaması bence eksiklikti. Ama tabii bir depresyon tanısıyla değil, trauma ile savaştığı için, bu öyle aman aman bir eksiklik değil. Son olarak, en sevmediğim karakter, David'in babasıydı. Adam gerçekten de çok sinir bozucu bir karakterdi.
"Eğer ayak bileğimi görmek, kuşkusuz geçindirmek zorunda olduğu çoluk çocuğu bulunan dürüst bir adam için ölüm demekse, ben bileklerimi ne olursa olsun açmamalıyım," diye düşündü Orlando. Ama bacakları onun en güzel yerlerinden biriydi. "Bir denizci direğin tepesinden düşmesin diye bir kadının bütün güzelliği gizli tutulacaksa, ne tuhaf bir iş bu," diye düşündü. "Lanet olsun!.."
Sayfa 126 - Kırmızı Kedi Yayınları, Çağdaş Klasikler.
Reklam