Tıpkı gözle görmeye çalıştığınız bir foton gibi, sırf varlığını kabul etme eylemi dahi sönmesine sebep olacağından beslemeye bile korktuğunuz o minicik umut zerresini anlatan da bir isim olmalı.
Panik atakların hep fiziksel, somut bir şey olduğunu sanırdım. Gürültülü ve duvarlara çarpmaya benzeyen bir hal. Oysa tam tersiymiş: Derli toplu bir dinginlik. Gece denizde yüzerken bir petrol tabakasının ortasında kalmak gibi. Kıpırtısız, yoğun, sessiz bir karanlıkta asılı durmak gibi.