Lyria
@Chugga
51 okur puanı
Temmuz 2019 tarihinde katıldı
Harika bir seri için, harika bir son kitap. Serinin ilk iki kitabını da çok severek okumuştum. Ama bu kitap bir başkaydı. Her sayfası fazlasıyla sürükleyici, akıp giden bir kitaptı. Bu tür de kitaplar çok ilgimi çekmese de, bu seri bambaşkaydı. Kesinlikle tavsiye ederim.
Reklam
Benim için “abartılan kitaplar” listesine adını altın harflerle ekleten bir kitap oldu. Yazarın kalemi bana kesinlikle hitap etmedi. Günlük tutmak isteyip de yazacak bir şey bulamayan birinin “uyandım. pijamamı değiştirdim. saçımı topladım. yüzümü yıkadım.” tarzında her ayrıntıyı yazması gibi şeylerle doluydu kitap. Bu tarz gereksiz ayrıntıları çıkarsak kitabın üçte biri giderdi.
Buradan sonrası spoiler içerebilir…
Ben, maalesef ki, ördek ailesi gibi sürekli dip dibe olmalarını da sevemedim. Zaten esas grubumuzun arkadaşlıkları da yılış yılıştı. Samimi bir görüntü vermektense, daha ziyade iticiydi. O kadar dip dibeler ki, kimse ikili olarak bir an yaşayamıyor ya da özel olarak konuşamıyor gibiydi. Çünkü yazar kitabın başlarında ikili etkileşimleri, üçüncü dördüncü kişileri de dahil ederek bozup duruyordu. Bu o kadar fazla tekrarlandı ki, kitabın devamında da her özel ana başkalarının da dahil olmasını bekledim. Durduk yerde anksiyete yaşattı bana :)
Noah ise çok ütopik bir karakterdi. Her şeyiyle bu kadar “mükemmel” olan biri, bu kurguda harcanmış.
Sondaki kaza olayında artık daraldım. Zavallı Noah, daha ne kadar darbe yiyebilir diye yazarın sınavına tâbi tutulmuştu. Özetle; hiçbir karaktere ısınamadım, kitabın her sayfasından akan dram da beni boğdu. Seriye devam eder miyim, emin değilim.
Bu kitabı, sadece başladığım serileri bitirme takıntım yüzünden aldım ve okudum. Böyle bir takıntım olmasa, ilk kitaptan sonra asla devam etmezdim. Yorumum spoiler içerebilir. Kitabı okumayanların hevesini kaçırmak istemem.
Hali hazırda sevilen eserler, alıp kopyalanıp ancak bu kadar yazılabilmiş. Tüm seri bana sadece booktok’ta hakkında paylaşım yapılsın diye yazılmış izlenimi verdi. Hele Kai… “quote machine” ve “emo boy with abs” diye tanımlamalar gördüm onun için. O kadar doğru ki. Sadece yeni favori “book boyfriend” olması için yazılmış bir karakter. Pae ise… hakkında yorum yapmak bile istemiyorum. Kitt ise garibim, yazarın bu kitapta hiç sallamadığı bir karakter oldu.
Kitaptaki her şey o kadar yavan ki… Hakkında uzun uzun yazma düşüncesi bile beni boğuyor.
Ana karakterlerimizin birbirleriyle didişme döngüleri haricindeki her şey hızlıca geçip gidiyor. Direniş ekibinden kalanlar bi hortladı mesela, onlar sayesinde “Karışım” isimli melezleri öğrendik, hop 2 sayfa sonra onları da geride bıraktık. Kapıdan hızlıca bi selam verip, çıktılar gibi bir şeydi. Yazar da nezaketen bir kereliğine ana karakterimize o ekibi bi düşündürdü.
Sonrasında da zaten sadece Kai ve Pae aşkını okumak zorunda bırakıldık. Ufak tefek, sonu çok belli aksiyonlar da oldu tabii. Ama yine her şey hızlıca geçip gitti ve biz ikilimizin didişmelerini, “sadece rol yapıyoruz” adı altındaki öpüşüp koklaşmalarını ve sürekli tekrarlanan diyalogları okuduk. Yani çil muhabbetini kaç kez daha okuyacağız? Önümüzde bir kitap daha var ve bu beni gerçekten korkutuyor.
Sevilen kitaplardan araklamalar, zayıf betimlemeler, vasat diyaloglar, sevilen tropeları kullanarak iyi bir hikaye çıkacağını düşünme. Kitabın genel özeti budur.
Böyle kitapları okuduğum zaman, özgün ve iyi kurguya sahip diğer eserlere olan
Yine 1 cevaba karşılık, 5 yeni soruyla bitirdiğimiz bir kitap oldu. 2. Sissoylu serisi, ilkinin tadını vermese de, yine de kitaplar su gibi akıp gidiyor. İlk üçlü ile karşılaştırmayı bıraktığım an, benim okuma zevkim arttı.
Bu kitap da
serideki diğerleri gibi hızlı akan, yüksek tempolu bir kitaptı. Önceki kitaplardan gelen bazı sorulara cevaplar alırken, yine başka başka konularda bir sürü gizem oluştu. Son 50-60 sayfa ise nasıl bitti anlamadım.
Bu kitabın benim için yıldızı ise kesinlikle Steris. İsviçre çakısı gibi insan, bayıldım kendisine :)
İlk Sissoylu üçlemesinin geçtiği zaman diliminden 300 yıl sonrasına, hoşgeldiniz.
Ben Kozmer evrenine, çeşitli okuma sıralaması önerilerini inceledikten sonra başladım. Sissoylu ilk üçlü, Fırtınaışığı Arşivi ve diğer kocaman kocaman tekli kitaplardan sonra; bu 270 sayfalık kitap bir nefes alma imkanı sağladı.
Kitap sanki, hem bu evrenin büyü sistemini hatırlatma, hem de aradan geçen 300 yılda neler olduğuna dair bilgiler verme amacı taşıyan bir öykü kitabı gibiydi. Tabii bir de polisiye kurguyla harmanlanınca yormadan, sıkmadan aktı gitti.
Wax ve Wayne şimdiden sevdiğim karakterler arasında yerlerini aldı. İlk üçlüdeki olaylara ve kişilere yapılan atıflarda ayrıca bir duygulandırdı :) Kozmer evrenindeki favori kitabım olmasa da yine de severek okudum.
Reklam