Cihan KAMAR
@CihanKamar
Dünyadaki bütün kalemleri kullansam ve kâğıttan uçakları. Bitmez benim kendimle harbim.
İnstagram : cihankamar.siir
1.Kitap (Bavul)/Lüzumsuz Gölgeler Koğuşu - Cihan KAMAR
2.Kitap (Bavul)/Nâmütenâhî - Cihan KAMAR
11 okur puanı
Temmuz 2017 tarihinde katıldı
"İnsan bizim evren' dediğimiz bütünün bir parçasıdır.
İnsan kendisini, düşüncelerini ve duygularını diğerlerinden ayrı görür.
Bu kendi bilincinin bir çeşit optik yanılsamasıdır.
Ve bu yanılsama bizim hapishanemizdir."
Albert Einstein
Shakespeare, Homeros ve Horace, insanın "ünlü" olma arzusunun aslında bir başka insan özelliğinden, ölüm korkumuzdan kaynaklandığına inanıyorlardı. Ünlü olmak, öldükten çok sonra bile hatırlanacağınız anlamına geliyordu. Şöhret, bir çeşit ebedi hayat imkânı sunuyordu.
GÜN DOĞMADAN ÖNCE
Karanlıklar mı filizlenir içimde, gün aymadan önce,
Yoksa etrafımı çepeçevre sarmış bir zar mıdır, karanlık ince ince?
Doğmadan günler asılır idam sehpamda gönlümce,
Yalpalanır durur, fatihi bir ben olmuş bayrağım çaresizce.
Hangi günü soldururum içimdeki gülünce?
Bir sol yanıma dönerim bana işkence.
Aralarım gönül kapımı, bir göz kapağı mesafesince.
Yorgunluğumdan mıdır nedir? Aniden kapanır çaresizce.
İsmi nedir içimdeki bu karanlık boşluğun?
Ortasında kalmışım öksüzce.
Yarım kalmış yanılmışlıklarımın çığlıkları, gebe kalmış sessizce.
Yaşam rengi atmış sancılardan,
Bir ben daha doğururum göz pınarlarımdan, kana kana içince.
İnsanların çoğunun mu hakeme gücü körleşmiştir. Kendilerine doğrudan dokun mayan, sivri ucu ısrarla sert bir şekilde duyularına kadar nüfuz etmeyen şey, onları neredeyse hiç harekete geçirmez; ancak gözlerinin önünde cereyan eden, duygularına dokunacak en ufak şey bile içlerinde ölçüsüz bir tutkuyu ateşler. İşte o zaman duyarsızlıklarının yerini gereksiz ve aşırı öfke alır.
