Cihan Ay
@Cihanayofficial
Kadrajımdan yansıyanlar - Kalemimden dökülenler
Reklam
Kendi sessizliğini sevenlere selam olsun…
Yalnızlık benim için artık bir boşluk değil, kimseye eğilmeyen bir kale. Evet, hüzünlü bir tarafı var; insanın en ağır yüklerini hep tek başına omuzlaması, en derin yaralarını yine kendi nefesiyle iyileştirmesi hüzünlüdür elbet. Ama bu hüzün beni zayıflatmıyor, aksine saflaştırıyor.
Kalabalıkların sahte gürültüsünde kaybolmaktansa, kendi sessizliğimde eksilmeyi seçtim. Kimsenin olmadığı bir yolda yürümek zordur, ayakların kanar ama o yolun her taşı sadece senin izinle doludur. Artık biliyorum; başkasının varlığıyla tamamlanmaya çalışanlar, o kişi gittiğinde yarım kalır. Ben ise kendi yalnızlığımda tam olmayı öğrendim. Belki biraz kırgınım, ama asla muhtaç değilim.
Hisler yanılır mı?
Hisler yanılır mı? Evet, bazen hem de feci şekilde. Çünkü his dediğimiz şey çoğu zaman korkularımızın maske takmış halidir veya arzularımızın bize kurduğu bir pusudur.
Gerçek bir sezgi, fırtınanın ortasındaki o tuhaf sessizlik gibidir; gürültü yapmaz, sadece oradadır. Yanılan şey genellikle kalbimiz değil, kalbimizin sesini kendi beklentilerimizle karıştırmamızdır. Galiba mesele hissetmekte değil, hangi hissin bize, hangisinin korkularımıza ait olduğunu ayırt edebilmekte…
Dert dediğin, ruhun fırtınada dövülerek sertleşmesidir. Sığ sularda boğulanlar, okyanusun dibindeki o asil sessizliği asla anlayamazlar.
Reklam