Hüzün, ıslak bir bankta unutulmuş sarı bir yaprak gibi çöker bazen. Kendi yansımamızda kayboluruz, geçmişin gölgesi altında. Ama bil ki, bahar o yaprağın düşüşüyle başlar…
Siyahın derinliğinde doğan altın bir güneş gibi... Işığın dokunduğu her hücrede hayatın izlerini görmek mümkün. Bu sadece bir çiçek değil; karanlığın ortasında parlamayı seçen bir iradenin, estetikle buluştuğu noktadır…