istek değil ihtiyaç1K
Bir Tutam Çiğdem
Okurken hüngür şakır ağlayacağım kitaplar önerir misiniz?
dedicahan
Bir Tutam Çiğdem
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Kendi kalemimden..Edebiyat
C he şöyleeee aferin sana, sağ gözüme girdin😁
Bir kadın olmakla başladım düşünmeye bu gece. Sonra kadınlığın ne olduğunu unuttum. İnsan bazı şeyleri tanımlamaya çalıştıkça uzaklaşıyor galiba onlardan.
Aynanın karşısına geçtim. Yüzüm aynı yüzdü. Gözlerim de bildiğim gözler. Ama sanki yıllardır içimde yaşayan kadınla hiç tanışmamışım gibi hissettim. Ne çok şey yüklemişler omuzlarına. Güçlü ol demişler. Sus demişler. Konuş demişler. Affet demişler. Vazgeç demişler. Herkes bir şey söylemiş de kimse ne istediğini sormamış.
Bir kuş tüyüne benzettim sonra kendimi. Hafif sanılan ama düştüğü yerin ağırlığını taşıyan bir kuş tüyüne. İnsanların zarif dediği şeyler ne çok yük taşıyor aslında.
Balkondan sokağa baktım. Lambaların altında yürüyen insanlar vardı. Herkes bir yere yetişiyor gibiydi. Ben yıllardır kendime yetişmeye çalışıyormuşum meğer. Ne zaman yaklaşsam biraz daha uzağımda buluyordum kendimi.
Kadın olmak biraz da bu muydu acaba? Sürekli bölünmek. Bir yanın çocuk kalmak isterken diğer yanının herkese annelik yapmak zorunda hissetmesi. Bir yanın sevilmek isterken diğer yanının kimseye ihtiyaç duymadığını kanıtlamaya çalışması.
Bilmiyorum.
Bu gece kesin cevaplar vermek istemiyorum. Çünkü en çok kesin bildiklerim yanılttı beni.
Sadece şunu biliyorum. İçimde yıllardır yaşayan o kadın kusursuz değil. Yoruluyor. Kırılıyor. Bazen kaçmak istiyor. Bazen kimseye anlatamadığı şeyler için ağlıyor.
Ve galiba ilk defa onu değiştirmeye çalışmıyorum.
Pencereden içeri giren rüzgâr gibi kabul ediyorum.
Biraz dağınık.
Biraz kırgın.
Biraz güçlü.
Biraz çocuk.
Biraz kadın.
dedicahan isimli okura yanıt verildi
dedicahan
C he şöyleeee aferin sana, sağ gözüme girdin😁Kendi kalemimden..EdebiyatC hema birazcık tek? 😏
Bir kadın olmakla başladım düşünmeye bu gece. Sonra kadınlığın ne olduğunu unuttum. İnsan bazı şeyleri tanımlamaya çalıştıkça uzaklaşıyor galiba onlardan.
Aynanın karşısına geçtim. Yüzüm aynı yüzdü. Gözlerim de bildiğim gözler. Ama sanki yıllardır içimde yaşayan kadınla hiç tanışmamışım gibi hissettim. Ne çok şey yüklemişler omuzlarına. Güçlü ol demişler. Sus demişler. Konuş demişler. Affet demişler. Vazgeç demişler. Herkes bir şey söylemiş de kimse ne istediğini sormamış.
Bir kuş tüyüne benzettim sonra kendimi. Hafif sanılan ama düştüğü yerin ağırlığını taşıyan bir kuş tüyüne. İnsanların zarif dediği şeyler ne çok yük taşıyor aslında.
Balkondan sokağa baktım. Lambaların altında yürüyen insanlar vardı. Herkes bir yere yetişiyor gibiydi. Ben yıllardır kendime yetişmeye çalışıyormuşum meğer. Ne zaman yaklaşsam biraz daha uzağımda buluyordum kendimi.
Kadın olmak biraz da bu muydu acaba? Sürekli bölünmek. Bir yanın çocuk kalmak isterken diğer yanının herkese annelik yapmak zorunda hissetmesi. Bir yanın sevilmek isterken diğer yanının kimseye ihtiyaç duymadığını kanıtlamaya çalışması.
Bilmiyorum.
Bu gece kesin cevaplar vermek istemiyorum. Çünkü en çok kesin bildiklerim yanılttı beni.
Sadece şunu biliyorum. İçimde yıllardır yaşayan o kadın kusursuz değil. Yoruluyor. Kırılıyor. Bazen kaçmak istiyor. Bazen kimseye anlatamadığı şeyler için ağlıyor.
Ve galiba ilk defa onu değiştirmeye çalışmıyorum.
Pencereden içeri giren rüzgâr gibi kabul ediyorum.
Biraz dağınık.
Biraz kırgın.
Biraz güçlü.
Biraz çocuk.
Biraz kadın.
dedicahan isimli okura yanıt verildi
dedicahan
C hema birazcık tek? 😏Kendi kalemimden..Edebiyat
Bir kadın olmakla başladım düşünmeye bu gece. Sonra kadınlığın ne olduğunu unuttum. İnsan bazı şeyleri tanımlamaya çalıştıkça uzaklaşıyor galiba onlardan.
Aynanın karşısına geçtim. Yüzüm aynı yüzdü. Gözlerim de bildiğim gözler. Ama sanki yıllardır içimde yaşayan kadınla hiç tanışmamışım gibi hissettim. Ne çok şey yüklemişler omuzlarına. Güçlü ol demişler. Sus demişler. Konuş demişler. Affet demişler. Vazgeç demişler. Herkes bir şey söylemiş de kimse ne istediğini sormamış.
Bir kuş tüyüne benzettim sonra kendimi. Hafif sanılan ama düştüğü yerin ağırlığını taşıyan bir kuş tüyüne. İnsanların zarif dediği şeyler ne çok yük taşıyor aslında.
Balkondan sokağa baktım. Lambaların altında yürüyen insanlar vardı. Herkes bir yere yetişiyor gibiydi. Ben yıllardır kendime yetişmeye çalışıyormuşum meğer. Ne zaman yaklaşsam biraz daha uzağımda buluyordum kendimi.
Kadın olmak biraz da bu muydu acaba? Sürekli bölünmek. Bir yanın çocuk kalmak isterken diğer yanının herkese annelik yapmak zorunda hissetmesi. Bir yanın sevilmek isterken diğer yanının kimseye ihtiyaç duymadığını kanıtlamaya çalışması.
Bilmiyorum.
Bu gece kesin cevaplar vermek istemiyorum. Çünkü en çok kesin bildiklerim yanılttı beni.
Sadece şunu biliyorum. İçimde yıllardır yaşayan o kadın kusursuz değil. Yoruluyor. Kırılıyor. Bazen kaçmak istiyor. Bazen kimseye anlatamadığı şeyler için ağlıyor.
Ve galiba ilk defa onu değiştirmeye çalışmıyorum.
Pencereden içeri giren rüzgâr gibi kabul ediyorum.
Biraz dağınık.
Biraz kırgın.
Biraz güçlü.
Biraz çocuk.
Biraz kadın.
dedicahan
Biraz da hastanede tutulan nöbet gibi
Biraz yoğun
Biraz solgun
Biraz yorgun
Ben artık yoğum