Hani bazen kendimizi bitmek bilmeyen bir yoksulluk içinde buluruz. En büyüğü de sevgidir bu yoksunluğun. Ve her şeyin sebebi... Bu yoksulluk bazen bizi bir depresyona sürükler. Bazen ölüm düşüncesine... Hepimiz hayatımızın muhtemel bir zamanında pişmanlıklar silsilesinin içinde mutlaka bulmuştur kendimizi. Her alanda başarısız olduğumuzu, yaşamak için bir sebebimizin olmadığını hissetmişizdir belki de.
İşte kahramanımız Nora Seed de tam bu durumdadır. Aile sevgisinden yoksun, hayallerinden vazgeçmiş, işsiz kalmış ve kedisi ölmüştür. Yaşamak için bir sebebi kalmamıştır. İntihar eder ve kendisini gece yarısı kütüphanesinde bulur. Burası bütün pişmanlıklarına giderebileceği, sonsuz olasılıkların olduğu tüm hayatlarını yaşayıp, deneyimleyebileceği yerdir.
Çokça kendime pay çıkarabileceğim bir kitaptı. Hepimizin hayatında pişmanlıkları, keşkeleri vardır. Şunu şöyle yapsaydım dediği bir an, düzeltme şansı olsa düzeltmek isteyeceği bir an mutlaka vardır. Önemli olansa sadece yaşamaktır. Pişmanlıklarımıza rağmen, her şeyi geride bırakarak, bazen ders alarak. Bazense tüm hatalarımızı kabul ederek yaşamak. Başımıza gelen her kötü şeyin sebebinin kendimiz olmadığını bilerek, bazı şeyleri ne yaparsak yapalım önleyemeyeceğimizi bilerek yaşamak...
Kitap çok akıcıydı. Hiç sıkılmadan okunabilecek, kendimizden bir parça bulabileceğimiz, mutlaka bir pay çıkartabileceğimiz seviyedeydi. Bayılarak okudum.
Herkesin mutlaka okuması gerektiğini düşünüyorum.
Sevgi ile kalın...
Zeze... Canım zeze ...
Kitabı okumayanınız varsa en kısa zamanda okumanızı tavsiye ederim.
Kalbimi bıraktığım, defalarca okuduğum, her okumamda tekrar tekrar ağladığım kitap...
Kitabın konusuna girmeyeceğim, çoğu kişi konusunu biliyordur diye düşünüyorum.
Ben bana hissettirdikleri hakkında yazmak istiyorum.
İlk okuduğumda daha küçüktüm. Okurken hissettiğim acı, yaşım ilerleyip tekrar okuduğumda da değişmedi.
Silip silip tekrar yazdığım bu cümleleri nasıl toparlamalıyım bilmiyorum açıkçası.
Bence hepimizin içinde sürekli konuşan bir şeker portakalı fidanı var. Yoksa beynimin içinde dönüp duran konuşmaları kendime nasıl izah edebilirim bilemiyorum.
Eninde sonunda büyümek zorunda kalırmış insan. Yaşadığımız acılar büyütürmüş bizi.
Büyümenin bu kadar acı olacağını bilseydik belki de hiç birimiz büyümek için acele etmezdik.
İnsan etrafı kalabalıkken bile yalnız olabilirmiş . Tek bir kişi silebilirmiş tüm yalnızlığı. Tek bir kişiyle bile tamamlanabilirmiş yarım kalmışlığı...
Yaşanılan fiziksel acılardan daha çok ruhu acırmış insanın.
Sen benim ruhumu acıttın zeze...
Ve son olarak,
Seni hiç unutmayacağım Portekizli...
Çıtır ÇerezDuygu ve Düşünce
Merhaba
Genelde seri kitaplarını okumayı seven kişilerin, serinin etkisinden çıkmak için okuyabileceği türden bir kitap. Durup nefes almak isterseniz açıp okuyabilirsiniz.
Bir seri sonunda okumaya karar verdiğim, bir çırpıda okuyup bitirdiğim tatlış kitap. O yüzden çıtır çerez diyebilirim.
Kitap kötü değil ama beni çokta etkisinde bırakmadı. Yine de devam kitabını alıp okuyacağım elbette.
Ataerkil bir toplumda yaşadığımız göz önünde bulundurulursa, sanırım çoğu kadın bu hikayenin kendi başına da gelmesini isterdi.
Cinsiyet ayrımcılığı yapmayacağım elbette fakat yine de biz kadınların erkeklere göre daha zor bir yaşantı sürdüğünü düşünüyorum. Bu sebepten ötürü konusu ilgimi çekti. Tüm düzenin ters döndüğü bu kitabı okurken eğleneceğinizi ve mutlaka kendinize bir pay çıkaracağınızı düşünüyorum.
Daha güzel bir yarına uyanmanız umuduyla...
İyi okumalar