Onun ölümüyle son tutunduğum dalda kopmuş gibi büsbütün boşlukta kaldı. Kaybettiğim şey benim için o kadar büyüktü ki . İlk önceleri bunu bir türlü anlayamadım. Nede hayatımda ki neticesini olcebildim . Sade içimde simsiyah ve çok ağır birseyle dolaştım durdum. Sonra bu harapliga daha başka bir duygu bir çeşit kurtuluş duygusu karisti bir baskidan kurtulmuştum. O bir daha ölemezdi. Hatta hastalanamazdi da . Orada zihnimin bir köşesinde olduğu gibi kalacaktı. Hayatımda birçok şey daha beni korkutabilir. Başıma türlü felaketler gelebilirdi. Fakat en müthişi onu kaybetme ihtimali ve bunun korkusu artık yoktu.