Belki de mutluluk yaşama ya da metafizik bir aleme değil de karaktere ait bir olguydu.Nora nın defalarca belirttiği gibi,bir bakış açısıydı.Ama daha çok Dede Resul Kaya nın dediği gibi,hatırlanan bir şeydi.Evet,İnsan yaşarken "mutluyum" demiyor,dönüp geriye baktığında,"mutluydum" diyordu.
Daha öncede dediğim gibi ilk defa başında soy ağacı verilen bir kitap okuyorum ve bunun nedenini de kitabın daha sonraki sayfalarını okuduğumda daha iyi anlıyorum.Bir ailenin yüzyıllık hayatı,geçmisi,geleceği,tarihi ve sonunda yalnızlığı.Koca kitap tek bir cümle "Soyun atası ağaca bağlanır,sonuncusunu da karıncalar yer."
SON
ÖLE YIKMA KENDİMİ
Öyle yıkma kendini
Öyle mahsun, öyle garip...
Nerede olursan ol
İçerde, dışarda, derste, sırada,
Yürü üstüne üstüne
Tükür yüzüne celladın
Fırsatçının, fesatçının, hayının...
Dayan kitap ile
Dayan iş ile
Tırnak ile, diş ile
Umut ile, sevda ile, düş ile
Dayan rüsva etme beni !
AHMET ARİF