"Sınırsız sevgi ve sadakat!" Siz ne diyorsunuz? Eskiden, kişiyi olduğundan daha iyi yapan o mutlu parıltılardan, o iyi kıpırdanışlardandı bunlar. Emin olun, insan böyle yazdığı zaman içtendir. Ama bunlar yalnızca parıltıysa suç kimde?.. Yaradılışımızdaki derin kusurlardan hiç sorumlu olmayan bizlerde mi; sizde, bende mi? Yoksa bizi en yüksek özlemleri duyabilecek nitelikte ama düşünceleri doğrultusunda davranmada yetersiz, yarım yamalak yaratanda mı? Ya da yoksa kimse suçlu değil mi? Bu konuda ikimiz de kuşku içindeyiz ve en doğrusu budur sanırım.