Çetin keleş
@Ckeles
''....Yolda Kendime Rastladım...''
Mühendis
Lisans
16 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Ahhh bu üşenmeler...Üşenmesem hem 114 sayfa kitabın tamamının altını çizer, hem de bütün kitabı buraya baştan aktarırdım.
O kadar güçlü bir anlatı ki ''Mumlar Sonuna Kadar Yanar'' tarifi zor. Özellikle Konrad'ın eve gelip karşılıklı oturuşlarıyla sanki şöyle bir durum oluştu : Kemerlerinizi bağlayın, arkanıza yaslanın sıkı bir yolculuğa çıkıyoruz dedi yazar. Ve o karşılıklı oturma anından itibaren yazar öyle bir gaza yüklendi ki bizi koltuğumuza yapıştırdı ve öyle derin bir yolculuk yaptırdı ki, kitabın son cümlesi ile waaawww ben nerdeyim? burası neresi? dedirtti.
O kadar, ama o kadar şeyi o kadar güçlü şekilde sorguladı/sorgulattı ki; özellikle bana verdiği hissiyat, bugünden geriye bakmanın ne kadar güçlü bir olgu olduğu. Adına belki tecrübe dediğimiz şeyin insanı ne kadar dönüştürdüğü, katil olabilecekken gülüp geçecek kadar güçlendirebileceği mesela... - bugün yaşananın bugünün koşullarıyla gerçekleşenin yaşanacak olan yaşandıktan sonra sebepler aramanın, bahanelerin, öfkelerin ve hatta öldürmelerin bile anlamsızlığını o kadar derinlemesine hissettirdi ki istemesek bile finalde aynı empatinin içinde bulduk kendimizi. Ben de olsam...
Diyorum ya elimden gelse bütün kitabı buraya aktarırım...Yine de bana çok güçlü gelen bir kaç alıntı paylaşmak istiyorum ;
''...General bu cümleyi anladığında babası hayatta değildi, aradan yıllar geçmişti…”
''...Sonra bir kuzu getirildi, beyaz bir kuzu, ev sahibi bıçağını alıp hiç unutamadığım bir hareketle onu kesiverdi. Böyle bir hareket öğrenilmez, bu Doğu'ya özgü bir hareket; öldürmenin sembolik ve dini bir anlamının olduğu, temel bir şey, yani kurban anlamına geldiği bir zamandan kalma, İbrahim İshak'ı kurban etmek istediğinde bıçağı böyle kaldırmıştı, eski tapınaklarda kurbanlar sunağın, putun yada tanrı tasvirinin önünde
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Katılırmısınız bilmem; Bütün yazarlar hissettiklerini gözlemlerini yazdığına göre, bence bütün kitaplar da Otobiyografi' dir.
Bu zaviyeden Kazancakis’in Zorba’sına bakacak olursak; naçizane değerlendirmeme göre artıları eksileri olan bir kitap. Ama verileri yan yana yazıp sonunda ne kalıyor diye formülize ettiğinizde kesinlikle oldukça güçlü bir tat bırakan bir eser.
( En başta kendimi ortalama okur kabul ederek, çünkü gerek bu platformda gerek başka mecralarda teknik olarak edebi inceleme yapan okurlara haksızlık etmek istemem). Kanımca ortalama okur, bir kitabı okuduğunda teknik olarak natüralizm akımı ile mi yazılmış ve/veya büyülü gerçekçilik akımı ile yazılmış olduğunun ayrımını ve tanısını tüm yönleriyle yapamaz. ( Ne kadar önemli olduğu da tartışılabilir ayrıca :)) Ben ve diğer ortalama okurlar sel gidince geride bize kalan haz' a bakıyoruz. Yine de bütün bunlardan bağımsız ''Zorba'' nın bence eksik yanları; çok çok şey anlatmak istemesine rağmen, vermek istediği mesajların bir kompozisyon bütünlüğü halinde değil de, dağınık ve paçal bir biçimde okura geçmesi ve bunun yanında da çok derinlikli bir edebi dili olmayışı olduğunu düşünüyorum.( buradaki yine kendimi ilk sıraya yazarak söylüyorum başka eserlerde hayran olduğumuz edebi anlatım ile kıyaslama hatasına düşüyoruz belki de ) Artıları ise; edebi derinliği başka eserlere göre daha az denilecek düzeyde olmasına tezat şekilde sıcak dili ve özellikle de bizim kültürümüzden çok şey bulmamız. Örnek vermek gerekirse ölüm karşısında verilen tepkiler, hatta ölüm karşısında sergilenen ritüellerin bile benzer oluşu -belki biraz tuhaf olacak ama- tüm kültürlerde ölüm karşısında ki çaresizliğin aynı oluşu hatta ritüellerin dahi aynı oluşu, bu dünyada yalnız olmadığımıza dair bir tür güvende hissetme hali veriyor
