Sevgiye inanan bir vaiz olan Papaz; Nefretin de hiddetin de sevginin battığı yerde yükleri taşıdığını ve hayatta kalmayı sağlayan bir güç sağladığını bilmiyordu ya da bilmek istemiyordu.
Ancak içten sevme yeteneği olan kimseler derinden acı duyabilirler. Ama sevmek ihtiyacı acılarına bir panzehir gibi gelir, şifa olur. Bu panzehir onları iyileştirir. Bunun içindir ki insanın ruhu bedeninden daha dayanıklıdır. Acı hiçbir zaman öldürmez.
Annemiz artık yoktu ama bizim hayatımız kaldığı yerden devam ediyordu ve etmek zorundaydı. Eski odalarımızda kalıyor, eskiden yattığımız saatlerde yatıyor, eskiden kalktığımız saatlerde kalkıyorduk... Hayatımızda hiçbir şey değişmemiş gibiydi; yalnızca annemiz yoktu!