Clementine
@Clementinee_
12 okur puanı
Şubat 2021 tarihinde katıldı
Bir acı var. Göğsüme oturan, nefesimi daraltan bir acı. Huzurumu bıçak gibi kesip atıyor. Olmaması gereken yerde, hayatımın ortasında duruyor. Gözümden yaşların sürülmesine izin vermiyor. Tutunmuş yüreğime, sımsıkı sarılmış, sıkıyor orta yerinden bırakmıyor. Peki bu acının sebebi ben miyim? Nasıl anlar, nasıl anlatır insan yaşadığı bu ıstırabın sebebini. Neden bilmez sebebini? Kurtulur diye mi? Belki de kurtulmak istemiyordur. Seviyordur o acıyı ve sebebini.
"Yemekler, mücevherler, şölenler, ziyafetler ama tüm bu zevkleri tattıkça içindeki tatminsizliğin sadece daha da büyüdüğünü görür. Yani acılardan kurtuluş reçetesi asla zevklerimizi arttırmak olmayacaktır.
Zevkin peşinden gitmek tam tersi tahminsizliğimizi tetiklediğinden acılarımızı da arttıracaktır. Buda arzularımızı, tatminsizliğimizi bir ateşe benzetir. Ateş asla doymayan devamlı büyümek isteyen bir yapıdadır. Ateşin istediği nedir?
Büyümek harlanmak değil mi? Ateş odun ister ama ateşe odun attığımızda daha fazla büyür ve bu sefer daha fazla odun ister. En sonsa etrafı yakıp yıkar arzularımız da böyle ilerler.
O arzuyu tatmin ettikçe hiç bir büyüsü kalmaz, daha fazlasını isteriz, onu da tatmin ettikçe yine daha fazlasını isteriz.
Arzularımız asla tam olarak tatmin olmaz ve en son arzularımızla beraber büyüyen ateş bizi kavurur."
"We don't fall in love with people because they're good people. We fall in love with people whose darkness we recognise.You can fall in love with a person for all of the right reasons, but that kind of love can still fall apart. But when you fall in love with a person because your monsters have found a home in them- that's the kind of love that owns your skin and bones. Love, I am convinced is found in the darkness. It is the candle in the night."
~Hannibal