Nadan bir dünya bu. Kalbimiz inciniyor, fark etmiyoruz.Fark ediyoruz, “Bir şey eksik diyoruz,” ama o eksikliğin adını koyamıyoruz ve “Daha iyisini alsam acaba geçer mi?”diyerek tekrar maddeye dönüyoruz. Böylece uçurum büyüyor, boşluk iyice açılıyor.
Bir İstanbul kızı, “Nefes sayılı, boş laf konuşacağına salavat getir,” diyor. Şikayet, beşeri bir hal. Zaman zaman yakın dostlar arasında, “bu dünyanın çivisi çıktı” muhabbetine denk geliyoruz, yer yer haklı da bir serzeniş fakat her gün, her an bu duyguda olmak, her şeye karşı şikayetçi bir tutum takınmak borçlarınızı, kulluğunuzu ifa edememek anlamına geliyor. Kendimizle alakadar olmak zorundayız.